“Hem herkese maskara olursun. Çünkü ehl-i dikkat nazarında, za’fı gösteren tekebbürün ile, aczi gösteren gururun ile, riyayı ve zilleti gösteren tasannuun ile kendini halka mudhike yaptın. Herkes sana gülüyor.” denildikten sonra o bîçarenin aklı başına geldi. Yükünü yere koydu, üstünde oturdu.

“Oh!.. Allah senden razı olsun. Zahmetten, hapisten, maskaralıktan kurtuldum.” dedi.

Maskara olmak…

Şeref ve haysiyetin, vakur bir duruşun zıddı.

“Sevgi, aid olma” nasıl bir ihtiyaçsa ve sebepler eliyle karşılanıyorsa fakat tevhid gereği sebeplerden bilinmiyorsa, “saygınlık” da bir ihtiyaçtır ve şehadet âleminin şahitleriyle gayb âleminin hazır ve nazırları eliyle karşılanır. Onlar nazarında faziletli bir hâl yerine rezil bir hâl, kulun saygınlık ihtiyacına da darbe vuracaktır.

Allah’ın sevgi ve saygınlık ihtiyacını sebepler eliyle karşıladığına dair bir hadiste şöyle buyrulur:

“Allah Teâlâ bir kulu sevdiği zaman Cebrâil’e: ‘Ben filanı seviyorum, onu sen de sev.’ diye emreder. Cebrâil onu sever. Sonra gök halkına: ‘Allah filanı seviyor, onu siz de seviniz.’ diye seslenir. Gök halkı da onu sever. Sonra yeryüzündekilerin kalbinde o kimseye karşı bir sevgi uyanır…”

Demek ki sevginin de, itibarın da hakiki kaynağı halk değil Hak’tır.

Peki bu maskaralık nasıl oluşuyor?

Üstad burada meseleyi çok yönlü ele alıyor. Müthiş bir psikolojik okuma yapıyor.

Tekebbür…

Kelimenin yapısında bile kasıtlı bir büyük görünme çabası var.

Neden kasıtlı bir büyük görünme hâline giriyor insan?

Çünkü içten içe zayıf olduğunu hissediyor. Bu zafiyet ona acı veriyor. Bunu büyük görünerek örtmeye çalışıyor.

Gerçek bir hastalığa yalancı bir deva…

Aciz hissettikçe, bir durumda elinden de bir şey gelmedikçe aczini kabullenmek yerine; “Ben bana yeterim.” diye bir aldanış sarıyor benliği. Biz buna gurur diyoruz.

Herkese kapatmak kendini…

Kimseden bir şey kabul etmemek…

Muhtaçlığını saklamak…

Tasannuya, yani........

© Risale Haber