Evet ey miskin-i biçare! Daha sen, ne zamana kadar kendi elindeki semerenin zevaline ağlayacaksın! Gözünü aç. فَالِقُ الْحَبِّ وَالنَّوَي olan zatın, o semerenin ağacını ibkasındaki nimetlerinin tevatür ve devamına bak. Sonra şayet o ağaç akamete uğrarsa, küre-i arzın aktarındaki, onun emsaline nazar et de, O zatın çok vâsi' olan daire-i in'amatını düşün. Hattâ şayet sene ve zamanın dahi kuru ve kurak geçseler de; sen, seneler ve mevsimlerin değişip tazelenmesi içinde, onun daire-i ihsanatının teceddüdüne bak!.. Sonra onun, idame-i ihsanının hattâ âlem-i misal ve berzahı da içine alan dairesine bak, tâ senin âlem-i şehadette müşahede ettiğin manzaraların emsalleri, oralarda daha şa'şaalı devam etmekte olduklarını göresin. Sonra da, senin, küre-i arz bahçesinde ünsiyet peyda ettiğin nimet ve semeratın eşbah ve benzerlerini, âlem-i âhirette daha a'lâ ve ekmel bir tarzda in'am etmesinin geniş ve ebedî in'amat dairesine bak. Sonra ve sonra.. ve hakeza!..

İşte madem öyledir. Ni'mete bakarken, sakın gaflet ile in'amı düşünmeden bakma! Tâ ki, ağlamakla teşeffi etmeye muhtaç olmayasın. Belki nimetten in'ama ve in'amın devamına ve in'amdan da mün'ime ve onun feyzinin genişliğine ve rahmetinin kemaline bak, şükrederek gül.. ve onun fazlıyla ferahlan ve mes'ud ol!..

Kendi hayat meyvenin zevaline ağlamak yerine gözünü hayat ağacına çevir ve orda kalıcı olan ve devam eden hayata bak. Zihayatlar ölebilir, ama Muhyi olan hayatlandırmaya devam ediyor ve edecektir.

Evet ağladın. Çünkü yanlış anladın. Ama bitsin artık. Güneşe, aya ve yıldızlara nazar edip batışlarını gören İbrahim Halilullah gibi “la uhibbul afilin’ deme vaktin gelsin.

‘Elinde’ senin gibi; ama geçici, aslen senin değil.

‘Ne zamana kadar’ zaman mekanın hareketiyle değer kazanan, mekana soyutluk katan bir olgu. Burda ve sonraki satırlarda dikkati zamana odaklayarak mekana bağlı maddesel cephemizi soyut bir algıya yükseltmeye çalışıyor Üstad. Dar bir........

© Risale Haber