Yangın var… İtfaiyeciler nerede?
Bu dünya hikmet dünyasıdır. Hiçbir şey sebepsiz değildir. Yaratılan her şey fıtratına uygun olarak işletilmektedir. Ateş yakıyor. Yağmur ıslatıyor. Güneş kurutuyor, ısıtıyor, toprak üzerinden sayısız bitkiler çıkarılıyor…
İnsanlık tarihinin en büyük keşiflerinden biri ateştir. Kontrol altında tutulduğunda hayatı kolaylaştırır, yemekler ateşte pişirilir. Aynı ateş kontrolden çıktığında, dikkatsizlik veya kötü niyetle kullanıldığında yangına sebep olur, saniyeler içinde bir yuvayı, koca bir ormanı ya da bir şehri küle çevirebilir.
Apartmanın üst katında yaşıyorsunuz. Siz yatakta uyurken gece alt katta yangın çıkıyor. Duman, gürültüler, feryatlar sizi uyandırıyor. Ne yaparsınız? Hemen itfaiyeyi arayıp yangını haber verirsiniz. İtfaiyenin görevi yangını büyümeden kontrol altına almak ve söndürmektir.
Maddi yangın, dünya hayatımızı, dünyalıklarımızı, sahip olduklarımızı yakar. Telafisi mümkün. Yanan şeyler yerine getirilebilir. Manevi yangın ebedi hayatımızı tehdit etmekle kalmaz, ebedî hayatı ve ebedî saadeti yakıp kül eder. Telafisi mümkün değil.
Bir annenin bütün muhabbeti, sevgisi çocuğuna süt vermektir. Çocuğuna olan şefkat ve merhameti sebebiyle; kendinden vazgeçer, rahatını düşünmez, fakat çocuğuna süt verir, onun sağlığı için elinden gelen bütün fedakârlıkları yapar.
Eğer bu annenin evinde bir yangın çıksa, çocuğuna süt vermeyi bırakıp derhâl onu söndürmeye koşar. Ateşleri söndürmek için çırpınır. ‘Elimden ne gelir ki!’ demez, bir kova su dökmek imkânı varsa, onu döker. Çocuğunu o ateşten korumak için, gerekirse canını bile verir.
Süt vermek, çocuğun maddî ihtiyacıdır. Yangın ise, kendisinin ve çocuğunun manevi dünyasının alevlerle tutuşmasıdır. Sinesi şefkat dolu bir annenin en büyük vazifesi, çocuğunu cehennem ateşinden koruyabilmesidir.
Karşımda müthiş bir yangın var…
İnsanlık tarihi hak ile bâtılın bir mücadele sahnesi olarak sürmektedir. Tarihe son ilahi müdahale, De ki: “Hak geldi, bâtıl yok oldu. Şüphesiz batıl, yok olmaya mahkûmdur.” (isra suresi, 81. Ayet) ile ‘insanlık’ yeniden uyarılmış, dünyaya geliş ve gidiş amacı kendine hatırlatılmıştır. Bu hatırlatma Efendimizin (sav) hayatıyla örneklenmiş hakkın kaim kılınması bâtılın yok oluşu tekraren gösterilmiştir.
Hak-bâtıl mücadelesi Hz. Âdem (as) ile başlamıştır. Gerçekten de imtihan dünyasında; iman ve küfür, hidayet ve dalâlet, tevhid ve şirk, hayır ve şer, ihlâs ve nifak, salâh ve fesat, şükür ve nankörlük şeklinde birbirinin zıddı olarak ikiye ayrılmış mefhumlar ve onların mensupları daima var olagelmiştir. Peygamberler hakkın temsilcisidirler. Hakkın temsilcilerinin görevi bâtılın tutuşturduğu manevi yangınları söndürmektir.
Hak - bâtıl mücadelesinde, iblise (şeytana) karşı ilk insan ve ilk peygamber Hz. Adem (as); zalim Nemrut’a karşı, Hz. İbrahim (as); halkına kendini tanrı olarak kabul ettiren Firavun’a karşı, Hz. Musa (as) ve nihayet kendi elleriyle yaptıkları cansız putlara tapan Mekke Müşriklerine karşı da Peygamber Efendimiz (sav.) “imanın, hakkın, tevhidin, doğrunun, adaletin ve Allah rızasının” yanında yer alarak manevi yangınları söndürmüşlerdir.
Peygamber Efendimiz (sav) bir hadis-i şeriflerinde şöyle buyurmaktadır:
"Şüphesiz ki, Allah her yüzyılın başında bu ümmete dinî işlerini yenileyecek bir müceddid gönderecektir."
Her asrın insanı hastalıklarına şifa bulmak için o asırdaki müceddide uyması en doğru davranıştır.
Kur'an, en büyük hazinedir, bu hazinenin kilidi vardır. Her asırda gelen müceddid en büyük hazinenin, en büyük hakikatin kilidini açacak anahtarı taşır. Bu anahtar olmadan hazine açılmaz. Hazine her asrın ihtiyaçlarına cevap verir. Manevi yangınları söndürür. Her asrın anahtarı farklıdır. Asrımızda hazineyi açacak anahtar Risale-i Nur tefsiridir.
Risale-i Nurlar, ahir zamanın manevi yaralarına ilaçlar sunan, dinsizlik, imansızlık cereyanlarına, yangınlarına karşı delil metodunu kullanarak ispat ve izah eden, tereddüt ve şüpheleri bertaraf eden; isyanlara, zulümlere ve toplumda meydana gelen ekonomik, sosyal problemlere Kur’an’dan, Sünnetten çözümler sunan bir devalar manzumesidir.
Ahirzaman müceddidi manevi yangını gördü, hayatı bir itfaiyeci gibi yangını söndürmek için mücadeleyle geçti.
“Sen şuna buna niçin sataştın?” diyorlar. Farkında değilim; karşımda müthiş bir yangın var… Alevleri göklere yükseliyor, içinde evlâdım yanıyor, imanım tutuşmuş yanıyor. O yangını söndürmeye, imanımı kurtarmaya koşuyorum. Yolda birisi beni kösteklemek istemiş de, ayağım ona çarpmış; ne ehemmiyeti var? O müthiş yangın karşısında bu küçük hâdise, bir kıymet ifade eder mi? Dar düşünceler, dar görüşler…”
İmanı ve ona bina edilen bütün manevî ve ahlâkî değerleri yakıp kavuran manevî yangın, hayatın bütün alanlarına sirayet edip dünyayı çekilmez ve yaşanmaz hale getirirken, ebedi hayatı da yakıp kül ediyor.
Çağımızda bütün insanlık manevi yangınlarla karşı karşıya, yangınlar iman tutuşturularak başlıyor. İmanı tutuşan insan Allah ile bağını koparıyor. Böylece insan fıtratından uzaklaşarak manevi yangınların içinde buluyor kendini.
21. asırda dünya, internet ve teknoloji harikaları ile küçüldü bir avuca sığdı. Teknolojinin gelişmesiyle birlikte insanlık, sınırların kalktığı ve iletişimin anlık hale geldiği dijital bir çağda yaşıyor. Bu çağda uzak yerler yakın oldu, görülemeyen yerler görülür hâle geldi. Dünya sanal âlemle evimize girdi cebimize yerleşti. Sanal ağlarda korku, öfke, kutuplaşma körükleniyor. Dünya küçük bir köy haline geldi. Dijitalleşmenin getirdiği hız ve kontrolsüzlük........
