Her yerde üniversite açılması; devlet yurtlarının mükemmelliği; son asrın dehşetli zemini vb. şeyler de, evet sebeplere dâhildir. Fakat çok daha kötü şartlarda bizim ağabeylerimiz, arkadaşlarımız, ömürlerini hapishanelerde geçirmelerine, evlerinin önünde ailesi yanında falakaya yatırılmalarına rağmen Barla’da, Emirdağ’da, Kastamonu’da, İnebolu’da, Diyarbakır, Urfa, İstanbul, Ankara ve İzmir’de ve pek çok yerde Hizmet-i İmâniye ve Kur’aniyemizi başarıyla devam ettirmişlerdir!

Diyarbakır’da, devletimizin yanlış bir laiklik uygulamasına girip dine mesafeli durması ortamında olmalarına rağmen, tıp fakültesi tarafında bulunan Fiskaya denilen yerde Mehmet Kayalar abi döneminde askerler pür silah yolları kapattığı halde, oradaki halis ağabeyler, bellerine kadar balıkçı çizmeleri giyip bataklıktan nur medresesi olan dershane binasına kesme taş ve malzeme taşıyarak dershane inşa etmişler!

Çelebi ailesi başta olmak üzeri Kastamonu/İnebolu kahramanları, Salih Uğurtan, İbrahim Fakazlı, son yıllarda da Rasim Sürav ağabeyler hizmetlerimizde temel olmuşlar. İlçe karakolunun karşısındaki Çelebi ailesi evinde, o gün için çok modern olan, Üstadımızın, Nurları halis insanların yazması gerekir diyen sofi mizaçlılara, “Bu teksir makinesi hem halis, hem muhlis, bin kalemli Nur Talebesidir” demesi söz konusu olan teksir makinesiyle muvaffakiyetle kitap basılmıştır! (O makine halen İstanbul İlim Kültür Vakfınca değişik yerlerde yapılan organizasyonlarla hizmetimizin müzesi anlamında sergilenmektedir.) Sabaha kadar teksir makinesi kolunu çevirirken ayakları şişip terliğe sığmayan Nazif Çelebi ağabey, asla (nur medresesini) dershaneciliği(!) bırakmamış, iman hizmetini şartların ve zamanın gerektirdiği gibi devam ettirmek için her şeyini feda etmiştir.

Manisa’da, Molla Emin hoca camisinde o dönemin çok da uygun olmayan zemininde kürsüden Nurları okumuş, mahkemelere düşürülmüş, Lapseki’ye sürgüne gönderilmiştir. (Manisa İlim Kültür Vakfı başkanımız Ali Katıöz ağabey tahsilini o sürgün yerinde, ayaklarını tam uzatamadan yatılan mekânda tamamlayıp icazet almış, hala ileri yaşına rağmen bütün mesaisini hizmetlere ayırarak; defalarca tutuklanan, sigaya çekilen Hüseyin Sel ağabeyimizle beraber hayatlarını bu sahada idame ettirmektedirlr!) Emin hocamız bazı arkadaşlarımız gibi yapmayıp, İ.Hakkı hocamız gibi evlatlarının da hizmet ehli insanlar olmasına ciddi önem verip buna vesile olmuştur.

Üniversite açıldıktan sonra ise pek çok ölmeyecek nur dershaneleri, pek çok vakıf arkadaşın cevelan ettiği Çamlık, Laleli, Kuşlubahçe, Muradiye vb. kültürlü insanlarla, ders dinlenen, muhakkak ağlayacağınız güzellikte Kur’an okunan, çok halisane ve ruh ve akla da tesirli namazların kılındığı harika ebedi dershanelerimizi bizzat derse de katılarak müşahede edin. Bazen mütalaalı derslerde Nurun inceliklerine vukufiyet kazanın!

Diyarbakır’da, (Antepli) Mehmet Kaya ağabey, (Nazım Gökçek, Necmeddin Şahiner ağabeylerin okul ve dava arkadaşı) arkadaşları ile –o zaman İHL’si öğrencisi, sonra İlahiyat mezunu olunca müftülükten emekli olmuş- Ahmet Ateş beyler, Mehmet Can’lar, gömleği kan olacak kadar zulme maruz kalanlar olduğu halde hizmeti bırakmamışlar, hala hizmetlerimiz içinde bulunuyorlar. (Ben 1974’te Diyarbakır’a yüksek tahsil için gittiğimde Türkiye’nin ilk mülk dershanelerinden olan Melikahmet’deki 10 Numara mühürlüydü. Eşyalar bahçede yıllardır çürümeye bırakılmış durumdaydı.)

Onların bir kısmı ebedi hayata geçtiler, kalanlar ihtiyar ve sıhhatleri çok uygun olmadığı halde dershanelerde, hizmetlerde devam ediyorlar! Şimdilerde onların devamı olanlar Himalaya’lara kadar gidip okuma programı yapıyorlar! Diyarbakır’ın ağır şartlarına rağmen, çatı katlarında bine yakın kişinin derse katılabildiği çift asansörlü kaç dershane olduğunu sayamadım, bilemiyorum!

Ama oralarda çok istifadeli derslere katıldık, istifade ettik, heyecanlandık, ağlamamıza mani olamadık! Askeri Yıldız, Ali Köprücü, İlyas Aykan, Mehmet Dilek, Fikret Özdemir, Abdullah Amca, Mehmet Coşkunsel, Hacı Yılmaz Ekinci ve pek çok harika ağabeylerle oralarda cevelan etmeyi dershaneleri ihya etmeyi, onlara dâhil olarak koşturmayı nasip etti

Rabbim, oralardan inşallah cennetlere geçmiş Hacı Muhammed Çetinkaya, “Ben Çermikte mavzerle yol kesen eşkıya gibiydim” diyen o kara kuru zayıf, naif ağabey, çok Nurlanmış, kalbiyle, yüksek imanıyla, basit araçlarla kısıtlı haliyle biriketçilik yaparken, hizmetlere, dershanelere, bizim kaldığımız yere de maddi manevi çok katkılar yapmıştı. İlk imkâna kavuşup evi üstüne ikinci bir daire yaptıklarında, orayı nur dershanesi olarak bağışlama yiğitliğini de göstererek, dershaneleri öldürmemeye ciddi çalışanlardan olmuştur. Halen bütün ailesi de hizmetlerle meşguldür.

Oralarda beraber olduğumuz çok arkadaşlarımız ülkemizin çok yerlerinde, öğretmen, esnaf, profesör seviyeleriyle, emekliliklerinde bile dershanelerle, derslerle yakın ilişki halinde hizmetlere devam etmektedirler elhamdülillah!

Çok sert şartlarda Silvan’da hanımının bilezikleri ve kendi birikimleriyle nur dershanesi açan Astsubay Sadettin ağabey motosikletiyle bizim derslerimize bile gelip bizleri tecrübeleriyle destekleyerek hizmetlerimizi yaşatanlar olarak kayda geçenlerdendir inşallah.

(Daha sonra Marmara bölgesinde bir yerde dershane işlerine devam ederken vefat eden bu ağabey yanlış olarak başka bir zata ait kabre defnedilmiş. Oranın sahipleri hukuka müracaat edip kabri değiştirirken, çok zaman geçtiği halde o astsubay ağabeyin naşının adeta bozulmadan durduğunu orada bizzat bulunup görenler şahitlik........

© Risale Haber