O, Eyvaz Əlləzoğlu idi. Amma bilmirəm, niyə görəsə, nə üçünsə mən ona həmişə Ayvazalı deyirdim: hələ də bilmirəm, haradan, ya kimlərdən eşitmişdim bunu?

Hətta onu nə vaxtdan tanımağım da yadımdan çıxıb. Bir ara hətta qonşu da olmuşduq, hər ikimiz eyni bir ailəvi yataqxananın müxtəlif binalarında - korpuslarında yaşayırdıq, hərdən qonşu kimi də rastlaşırdıq, axşamlar evə gələndə, ya da səhərlər işə gedəndə.

Onu tanıyandan bilirdim ki, yazı-pozu adamıdır, yazıçıdır. Amma bir xeyli müddət məmur kimi də çalışmışdı, Prezident Aparatında, hətta bizim səfirliklərimizin birində. Amma sonra nə oldusa, bir xeyli müddət məmurluqdan uzaqlaşdı, hətta xeyli işsiz qaldı. 

Deyirdi ki, söz veriblər, işlə təmin edəcəklər. Təəssüf ki, alınmadı deyəsən və bir də eşitdim ki, hansısa təşkilatda çalışır, gürcü dilinə və ya da tərsinə, tərcümələr edir – söhbət sənədlərdən, müraciətlərdən gedir...

Rəhmətlik, deyərdim ki, həm uşaq kimi sadə, həm də səmimi və nə qədər qəribə olsa da, bir az da mürəkkəb adam idi. Sadəliyi, səmimiliyi insanlığında, bizim nəslin-hamımızın eyni "kruq”dan çıxmağında idi... 

İndi demək olar, belə şey yoxdur. Amma bizlər – o vaxtın gəncləri nə qədər mübahisələr - müzakirələr edərdik çayxanalarda, kafelərdə və ya "pivnoy”larda. Sonradan bu "çayxana məsələsi”nin özü də bir qaxınca çevrildi, bəziləri hətta bunu da bizim nəslin başına vururdular. 

Amma başqa ölkələrin də yaradıcı insanlarının, ziyalılarının, ictimai fəallarının bioqrafiyasına baxın. Görün, bu insanlar haralarda toplaşmırlarmış? 

Bir dəfə yazmışam bunu. Polşada olanda bir xanımla tanış etdilər. Bilirsinizmi, o xanım nədən dissertasiya müdafiə etmişdi? Polşanın azadlıq hərəkatında restoran və kafelərin rolundan!..

Hərəmizin taleyi bir cür oldu. Çoxumuzçün məmurluq-filan cəmi bir il çəkdi. Amma qəzetlər, partiyalar, nə bilim, QHT-lər var idi və bir qismimiz yenə də müxalifətçi, digərlərimizsə ziyalı-dissident kimi qalmaqda davam edir və ən azı söhbətləşməyə ehtiyac duyurduq. 

Çoxumuzu daha........

© Qaynar