Atatürk, bunu niye kullanmadı?
Baştan söyleyeyim: Amacım Atatürk’ü çok dindar biri gibi göstermek değil. Onun buna ihtiyacı yok. Bu, bazılarının onu dinsiz, zayıf itikatlı biri gibi göstermesi kadar saçma geliyor bana.
Hep demiyor muyuz; kişinin inacını, amelini, ahiret akıbetini sadece Allah (C.C) bilir!
Aksi tutum, şirk koşmak değil midir?
Üstelik millete yok oluşun eşiğinde zafer armağan etmiş, Kurtuluş Savaşı kazanmış, devlet kurmuş, sonra da padişah olabilecekken Cumhuriyet’i armağan etmiş bir lidere, Atatürk’e…
Amacım değil, haddim de değil onu dinen irdelemek ve fakat insan hikâyelerini dikkatli ve adil okumak, insanı tanımanın bir kestirme yolu değil midir?
Buyrunuz öyleyse, yürüyelim:
Prof. Dr. Muhittin Serin’in 2006’da İstanbul-Kubbealtı Yayınları’ndan çıkan ‘Kemal Batanay: Bestekâr, Tambûrî, Hattat, Hâfız’ adlı kitabından alıntı. Tanbûrî, bestekâr, hâfız ve hattat Kemal Batanay anlatıyor:
“Soğuk bir kış günü cuma namazı için hazırlık yaptıktan sonra biraz erken Üç Şerefeli Cami'ye gittim. Cami avlusu cuma için hareketlenmiş, cemaat camiye girmeye başlamıştı. Bu ulu mâbed karşısında ecdadımızın büyüklüğünü bir daha derinden hissettim. İçimde camiye girip Kur'an okumak arzusu uyandı. Doğruca müezzin mahfilinde yer almış bulunan müezzinlere yaklaşarak hâfız olduğumu ve Kur'an okumak istediğimi söyleyerek izin istedim.
-Bir subay, hem de hâfız...
diyerek çok sevindiler ve
-Tabii lütfedersiniz, buyurunuz, okuyunuz…
dediler. Mahfile çıktım aralarında yer açtılar. Oturdum ve Kur'an okumaya başladım. Kısa zamanda da cami lebâlep doldu. Cemaat huşû içinde sessizce beni dinliyordu.
Cuma saati geldi, ezan okundu ve ilk sünnet kılındı. Müezzinbaşı iç ezanı da benim okumamı işaret etti. Bu teklifi........
