"İnsan kime, neye bağlanırsa onun kulu, kölesi, esiri olur ve ona iman etmiş olur" ve soru şu: “Sen bu dünyada kimin önünde ve ne için eğildin?”

Zaman, insanın ömründen şuursuzca tükettiği bir kum saatidir ve ne yazık ki pusulasını, zaman algısını yitiren insan, başını Hakk’ın huzurunda secdeye koymak yerine, fani putların eşiğine koymayı tercih etti.

Bugün zihinlerde soluklaşan, özünü yitiren mukaddes kelime: "İman".

İnsan; fıtratında olan ve sadece Allah’ın nuru ile dolabilecek, gözünün, gönlünün boşluğunu doldurmak için, Allah’a iman etmek yerine ne kadar çok şeye "iman" etti. Kulları ve gücü ilah, parayı put edindi, makamı mihrap bildi, kibrin, itibarın, nefsinin ve hırslarının gölgesine sığındı.

Yaradan’ın eşsiz hitabının muhatabı olan insan, gitti kendisi gibi aciz kulların kapısında el açtı. Öyle bir el açma ki bu; kulların rızası için Allah’ın rızasını yok saydı. Allah’tan korkmadı, kullardan korktuğu kadar, Allah’a şükretmedi, kullara........

© Pusula Gazetesi