İmanın iddiası, ahlâkın imtihanı…
Allah adına hareket ettiğini söyleyenler; kendilerine nasip edilen iktidara, sahip oldukları imkânlara ve ellerindeki nüfuza rağmen İslâm’ı doğru anlatamıyor, Müslümanlığı sevdiremiyor, aksine insanları İslâm’dan uzaklaştırıyorlarsa; davranışlarıyla güven değil kuşku, huzur değil korku yayıyorlarsa, bir an durup kendilerine bakmalıdırlar.
Bu insanlar, dünyaya ve dünya nimetlerine doyumsuzca sarılıyor; makamı, serveti, gücü hiçbir zaman yeterli bulmuyor; kendilerine emanet edilen imkânları adaletin değil, ayrıcalığın aracı hâline getiriyorlarsa inançlarıyla yüzleşmelidirler.
Dini dilden düşürmemek, dinin ahlâkını yaşamak anlamına gelmez. Her fırsatta Allah’tan söz etmek, Allah’ın razı olacağı şekilde davranmak demek değildir. İnanç, sözlerde değil; gücün, servetin ve imkânın nasıl kullanıldığına bağlıdır.
Yanlış anlaşılmasın: Bütün müminleri aynı kefeye koymak haksızlıktır. Meselemiz samimi imanla, dindarlıkla, ibadetle değil, dini........
