Το πρωί, όταν έσβησε η φωτιά, η µυρωδιά απ’ τα αποκαΐδια κατέκλυζε τον χώρο. Στο µεγάλο προαύλιο κινητά σηκώνονταν για ν’ απαθανατίσουν την καταστροφή αλλά και τους λογής λογής αξιωµατούχους που στέκονταν µπροστά της, µε σκοπό -κατά το µεσηµεράκι- ν’ ανεβάσουν στην κοινωνική δικτύωση µια σύντοµη δήλωση έκφρασης λύπης.

Στο σηµείο που για δεκαετίες χτυπούσε το ιστορικό ρολόι, ειδικά κατασκευασµένο το 1889 από Βαυαρούς ωρολογοποιούς, επικρατούσε σιωπή. Λίγο πιο πέρα, µια οµάδα από πυροσβέστες, µε ντοσιέ στα χέρια, κάτι ψιθύριζαν µεταξύ τους και κρατούσαν σηµειώσεις. Η Κάβα Δανιηλίδος φαινόταν να έχει δεχθεί το µεγαλύτερο χτύπηµα.

Ηταν Σάββατο 5 Σεπτεµβρίου. Η «Αχάια Κλάους», παρά τα καταιγιστικά πλάνα καταστροφής που ακατάπαυστα έκαναν τον γύρο της χώρας, δεν θα σβήσει. Το έργο ζωής του Γουσταύου Κλάους, σµιλεµένο µε τέτοιο τρόπο που να βγαίνει άθικτο απ’ τις όποιες τρικυµίες, είχε στο µεγαλύτερο µέρος του διασωθεί.

Αλλωστε, ποτέ η πορεία του δεν ήταν εντελώς ανέφελη. Αυτός είναι και ο λόγος που όταν το 1861 ο Κλάους επέλεξε τον λόφο για να εγκαταστήσει την «Αχάια Κλάους» -βάζοντας απ’ την αρχή δύο ονόµατα το ένα δίπλα στο άλλο, χωρίς να υποψιάζεται τότε πόσο δύσκολο θα ήταν αργότερα να ξεχωρίσουν- αποφασίζει να θωρακίσει το οινοποιείο µε µια συστοιχία πύργων η οποία έµελλε να εξελιχθεί σ’ ένα από........

© Pelop