Αλεξάνδρα Παναγοπούλου

Στις 22 Φεβρουαρίου έκοψα το τσιγάρο. Ημερομηνία ορόσημο από μόνη της, αλλά ακόμη περισσότερο αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν η Κυριακή του Πατρινού Καρναβαλιού. Και στην Πάτρα, η Κυριακή του Καρναβαλιού δεν είναι απλώς μια μέρα. Είναι θόρυβος, κόσμος, μουσική, δρόμοι γεμάτοι, ξενύχτι, ποτό, γέλια, υπερβολή, ξεχαρβάλωμα, εκείνη η συλλογική άδεια που δίνει η πόλη στον εαυτό της να ξεφύγει λίγο από τα μέτρα της.

Ε, μέσα σε αυτή τη μέρα, εγώ έκοψα το τσιγάρο.

Όχι σε μια Δευτέρα με πρόγραμμα, όχι σε μια ήσυχη περίοδο, όχι με εφαρμογή στο κινητό, ημερολόγιο αποφάσεων και ευγενικές υποσχέσεις προς τον εαυτό μου. Το έκοψα την πιο ακατάλληλη, σχεδόν προκλητική μέρα. Μια μέρα που, αν είσαι καπνιστής, όλα γύρω σου μοιάζουν να σου λένε «άντε, ένα ακόμα». Ένα με τον καφέ, ένα στον δρόμο, ένα στο ποτό, ένα πριν φύγεις, ένα όταν αργεί η παρέα, ένα όταν αρχίζει η μουσική, ένα όταν τελειώνει η βραδιά.

Κι όμως, πέρασαν περίπου τρεις μήνες. Ενενήντα και κάτι μέρες μετά, είμαι ακόμη εδώ. Χωρίς τσιγάρο.

Το περίεργο είναι πως δεν μου λείπει εκεί που πίστευα ότι θα μου λείψει.

Δεν μου λείπει στον καφέ. Αυτό, αλήθεια, δεν το περίμενα. Πίστευα ότι ο καφές χωρίς τσιγάρο θα είναι μισός, σαν πρόταση χωρίς τελεία. Αλλά όχι. Ο καφές πίνεται. Κάπως πιο καθαρά ίσως, πιο γρήγορα, πιο αθώα. Δεν μου λείπει ούτε στο ποτό. Το φοβόμουν κι αυτό. Έλεγα πως μόλις βρεθώ με ποτήρι στο χέρι, μόλις πέσει λίγο η άμυνα, μόλις ξεχαστώ, θα το ζητήσω. Δεν έγινε.

Δεν μου λείπει το πρωί. Δεν μου λείπει αργά το βράδυ. Δεν μου λείπει μετά το φαγητό, αυτό το θρυλικό «μετά το φαγητό» που οι καπνιστές το έχουν αναγάγει περίπου σε μικρό θρησκευτικό δικαίωμα. Δεν μου λείπει μετά το μπάνιο, που επίσης κάποιοι το περιγράφουν σαν σκηνή από ιταλικό σινεμά, ενώ στην πραγματικότητα είσαι με βρεγμένα μαλλιά, πετσέτα στον ώμο και μια άβολη ανάγκη να μην στάξεις στο πάτωμα.

Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι δεν μου λείπει ούτε στη δουλειά. Κι ας ήταν εκεί που κάποτε λειτουργούσε σαν κουμπί επανεκκίνησης. Κόλλαγα στο γράψιμο, σταματούσα, άναβα ένα τσιγάρο, έκανα δύο-τρεις τζούρες με ύφος ανθρώπου που δήθεν σκέφτεται πολύ βαθιά, και σε λίγα λεπτά επέστρεφα στο πληκτρολόγιο με την ψευδαίσθηση ότι τώρα όλα είναι υπό έλεγχο. Ότι μπορώ να συνεχίσω. Ότι λύθηκε το πρόβλημα.

Δεν είχε λυθεί τίποτα, φυσικά. Απλώς είχα κάνει τσιγάρο.

Κι όμως, εκεί δεν μου λείπει. Το γράψιμο συνεχίζεται. Η πίεση συνεχίζεται. Τα νεύρα συνεχίζονται. Οι........

© Pelop