De supermarkt om de hoek was opeens dicht. ‘Verbouwing,’ stond er op de deur, waarachter het griezelig donker was. Inderdaad zag het er daar al jaren nogal sjofel uit, met een lekkend plafond en gebarsten tegels. Het was dus voor de goede zaak dat ik een paar weken mijn boodschappen in een andere supermarkt deed, zo’n dure, waar voornamelijk toeristen komen. Nou ja, het was maar tijdelijk, hield ik mezelf voor. Alsof niet het hele leven tijdelijk is.

Van de week ging mijn eigen supermarkt weer open. Door een poort van feestballonnen stapte ik er naar binnen. Meteen sloeg het noodlot toe: je kon opeens geen karretje meer krijgen zonder inworp van een muntje. Dat was nu juist zo’n aardig bijverschijnsel, indertijd, van corona: je hoefde geen muntje........

© Parool