Dezelfde zilveren sieraden. Dezelfde krachtige ogen. Dezelfde donkere haren. Waar de één een zin begint, maakt de ander hem af. Hier zitten duidelijk een moeder en dochter. Als ik door mijn oogharen kijk, lijkt het haast alsof ze samenvallen.

Toch hebben ze elkaar jaren niet gezien. Melany was negentien toen ze Alissa kreeg. Terwijl haar vriendinnen feestten moest zij voeden, de huur betalen, tentamens halen. Alissa bleek een druk meisje. Het woord adhd viel, maar Melany had geen idee wat dat was. Ze redderde, deed haar best, maar verloor het overzicht en raakte doodop. Ze belde zelf de gemeente en Veilig Thuis. “Ik heb hulp nodig.” Daarbij dacht ze aan een gezinscoach, een psycholoog misschien, iemand die haar kon begeleiden.

Er kwam een vrijwilliger die aanraadde dat Alissa even naar haar vader ging, zodat Melany kon uitrusten. Maar tijdelijk werd........

© Parool