Never After Dark: Hayaletin Bir Bildiği Varmış!
Perdede eski bir ev, karanlık bir koridor ve gecenin bir yarısı kendi kendine ses çıkaran eşyalar görünce artık pek heyecanlanamıyorum. Korku sineması bu evlere o kadar çok girip çıktı ki hangi kapının kapanacağını, aynada kimin belireceğini, karakterin arkasından ne zaman bir şey geçeceğini emlakçı gibi biliyoruz! Never After Dark, bu tanıdık malzemeyle başlayıp bir süre sonra seyircinin bildiklerini elinden almayı beceren, hayaletli ev meselesinde hâlâ anlatılacak bir şeyler bulunabileceğini gösteren bir film. Bazı bölümlerde koridorları gereğinden uzun dolaştırıyor ama sonunda geldiği yer, baştaki sabrımızın karşılığını büyük ölçüde veriyor.
Dave Boyle’un yazıp yönettiği filmde, huzur bulamamış ruhları öte tarafa göndermekle geçinen Airi’nin yeni işini takip ediyoruz. Moeka Hoshi’nin canlandırdığı genç kadın, kırsalda bulunan eski bir otele çağrılıyor, binanın sahibi Teiko evde bir varlık olduğuna inanırken oğlu Gunji bu işe şüpheyle yaklaşıyor. Hayaletli ev filmlerinin değişmez kadrosu kurulmuş durumda: Bir şey gördüğüne yemin eden ev sahibi, ona inanmayan yakını ve sorunu çözeceğini söyleyen uzman. Normal şartlarda filmin yarısını birbirlerini ikna etmekle geçirmelerini bekleriz ama Airi’nin böyle bir derdi yok, ruhlarla ilişkisi zaten mesleki. Başkalarının kaçacağı yere iş almaya geliyor.
Moeka Hoshi, huzursuz ruhları öte tarafa gönderen Airi rolünde.Airi’nin hoşuma giden tarafı da bu rahatlığı. Her gölgeye çığlık atan, varlığı gördükten sonra bir daha bakmak için aynı odaya giren korku filmi insanlarından farklı bir tecrübesi var. Üstelik çalışma saatlerini de belirlemiş, hava karardıktan sonra ruhların güçlendiğini bildiği için işini gündüz yapmak istiyor. Sonunda mesai kavramını öğrenmiş bir medyum bulduk! Ev sahibinin hemen başlayalım hevesine karşı koyması, seansı seyretmek istemesine izin vermemesi, yaptığı işi belli kurallara bağlaması karakteri daha ilk bölümlerde tanımamızı sağlıyor. Elbette bir korku filminde kurallar bu kadar özenle anlatılıyorsa, birazdan başlarına gelecekleri de tahmin ediyoruz.
Japon hayalet sinemasının izinde
Japon hayalet sinemasının iyi örneklerinde sevdiğim şey, evin içinde bir yaratık bulunmasından önce evin kendisinden rahatsız olmaya başlamamızdır. Ringu televizyona, Ju-On sıradan bir evin odalarına, Dark Water ise tavandaki su lekesine duyduğumuz güveni bozmuştu. Özellikle sonuncusunu izledikten sonra üst komşunun banyosundan gelen rutubete eskisi kadar........
