Sjetite se, uostalom, Dragana Čavića. Koji je godinama bio najbolji opozicioni poslanik u Narodnoj skupštini Republike Srpske. Vjerovatno i u njenoj istoriji. Imao je najbolje diskusije, imao je najpreciznija pitanja, najsadržajnije analize, najubitačnije replike. Znao je mnogo, a pamtio je, čini se, još i više. Tukao je i iz malog i iz velikog kalibra po svima, a najviše po onome kome je dao mandat za sastav Vlade RS-a u februaru 2006. godine.

Sjetite se, dakle, Dragana Čavića. Osnovao je Demokratsku partiju nakon odlaska iz SDS-a 2008. koju je pet godina kasnije proširio Narodnim demokratskim savezom Krste Jandrića formiravši NDP. Bio je Čavić tih desetak godina najbolji klip u opozicionom motoru. U Savezu za promjene njegov je NDP bio najmanji akcionar, ali je Čavić bio najborbeniji opozicionar. Pa ipak je njegova stranka iz izbora u izbore bilježila sve lošije i lošije rezultate.

Ništa nije pomoglo Čaviću. Ni to što je tih godina bio glasniji od Vukote Govedarice, ni to što je bio detaljniji od Branislava Borenovića. Ništa nije pomagalo, jer je NDP dobijao sve manje i manje glasova. Nakon izbora 2018. godine Čavić je napustio Savez za promjene i prešao u koaliciju sa Miloradom Dodikom i SNSD-om. Ne kažem da bi se to moglo desiti Nebojši Vukanoviću i Listi za pravdu i red, ali kažem da neke sličnosti postoje i da je zamka vješto napravljena.

Vukanović je slavno izgubio ove izbore. Dobio je stotinu hiljada glasova, ali je Željka Cvijanović dobila tri puta više. Sanjao je o klubu u kojem će biti........

© Oslobođenje