Sonsuza uzanan zamanı, hukuk düzeni sürelere ayırmıştır: günler, aylar ve yıllar. Bu süreler, hesap görmek, karşılaştırma yapmak ve mali sonuçlar üretmek için vardır. Bu nedenle yıl sonları, özellikle işletmeler açısından sıradan bir tarih değişimi değil, bir hesaplaşma noktasıdır.

İşletmeler yıl sonunda yalnızca defterlerini kapatmaz. Ortaklarına karşı finansal durumlarını, devlete karşı ise vergisel yükümlülüklerini ortaya koyarlar. Bu noktada hazırlanan mali tablolar; kârın, zararın, varlıkların ve borçların fotoğrafını verir.

Geleneksel olarak bu işlemler mali müşavirlerin alanı olarak görülür. Oysa günümüzde bu yaklaşım yetersizdir. Şirket yöneticileri, ortaklar, şirket avukatları, finans yöneticileri, bankalar ve analistler de artık bu süreçleri bilmek ve en azından birer mali tablo okuyucusu olmak zorundadır. Çünkü yıl sonu işlemleri yalnızca muhasebe tekniği değil; karar alma süreçlerinin temelidir.

STOK VE EMTİA İŞLEMLERİ

Mevcut emtia fiilen sayılmalı, kayıtlarla karşılaştırılmalıdır. Noksanlık veya fazlalık varsa nedeni araştırılmalı ve gerekli düzeltmeler yapılmalıdır. Satılan malın maliyeti; alış bedeliyle sınırlı olmayıp, finansman giderleri (faiz, kur farkı), depolama ve sigorta giderleriyle birlikte tespit edilmelidir. Değer düşüklüğüne uğramış stoklar için takdir komisyonuna başvuru yapılmalıdır.

PEŞİN GİDERLER, AKTİFLEŞTİRİLMİŞ HARCAMALAR

Peşin ödenmiş giderlerden cari döneme isabet eden tutarlar hasılata aktarılmalıdır. Kuruluş ve örgütlenme giderleri, özel maliyetler gibi aktifleştirilmiş kalemler için yıllık itfa payları hesaplanarak gider yazılmalıdır.

ALACAK VE BORÇLARIN GÖZDEN GEÇİRİLMESİ

Müşterilerle cari hesap mutabakatları yapılmalıdır. Alacak ve borç senetleri reeskonta tabi tutulacaksa, her ikisi birlikte reeskonta........

© OdaTV