Valizin içinde bir kadın cesedi sessizce taşındı.

Valizin içinde bir kadın cesedi sesini duyurmak istiyordu ama bir valizin içine kapatılmıştı. Cesedin bir kimliği vardı, lakin sesi boğulmuştu.

Ayşe Tokyaz’dı valizin içindeki cesedin adı.

Henüz 22 yaşındaydı Ayşe. Hayalleri, umutları ve önünde yaşanacak koca bir ömür vardı. Çaldılar yaşamını. Katlettiler, cesedini bir valize koyup sokağa bıraktılar.

Ama bu yalnızca bir cinayet değildi. Bir insanın yaşam hakkının elinden alınması kadar, gücün ve yetkinin nasıl kullanılabileceğine dair de ağır bir soru vardı ortada. Erkek egemen sistemin tahakkümü, Yürütme’den Yargı’ya uzanan bir örümcek ağı gibi valizin içindeki cesedi de, onun ardındaki gerçeği de görünmez kılmak ister gibiydi.

Fakat böyle örgütlü bir zorbalığın orta yerinde, valizin içindeki cesedin kardeşi Esra ayağa kalktı.

Valizin içindeki cesedin kimliği ve sesi oldu.

Onu da susturmak istediler. Tehditler aldı, manipülasyona uğradı, baskı gördü. Ama vazgeçmedi. İnatla ve ısrarla yürüttü bu zorlu mücadeleyi. Çünkü biliyordu: Bir cinayetin üzerini örtmek yalnızca öldürülen kadını ikinci kez susturmak değil, yaşayan kadınlara da “susun” demektir.

Ses oldu, yumruk oldu ve kaldırdı başını.........

© Nokta Haber Yorum