Doğanın bir amacı var mıdır? Varsa nedir? Bu konuda çeşitli yorumlar yapılabilir ama şu konuda pek de fazla yoruma yer yoktur: insanın hammaddesi tanrılar ve doğadır. Tüm yaşamı uhrevi bir tanrıya bağlayan da vardır; doğayı tanrı gibi gören de… Sonuçta her ikisi de insanın hammaddesidir. Birisi kültürel, diğeri maddi. Şayet topluma bir “mamul” diyebilirsek, insana neden onun hammaddesi demeyelim ki. Tabii insanı “mamul” olarak gören de vardır. Uhrevi tanrıyı merkez alanlar, bu grubun içinde olanlardır.

Biz insan soyu, dünyaya ait olan her şeyden bir parçayız. Hammaddelerden oluşmuş bir hammaddeyiz yani. Dünyaya ait olmayan –daha çok dünya onlara aittir- güneş gibi, ay gibi, yıldızlar gibi varlıklar, her ne kadar hammadde olmasalar da, bizim için duygusal, düşünsel anlamda yine bir çeşit hammadde işlevi görürler.

Onlar iyilik ve güzellik elçilerdir, iyi ki de varlar. Hiç kimsenin sahibi olamadığı, herkesin istediği kadar esinlendiği/ yararlandığı sınırsız kaynaktır onlar. Tıpkı bir manzara gibi, paylaşılan ama asla azalmayan şeylerdir. Kiminin ruhunu, kiminin gözünü parlatırlar. Doğayı her mevsim yeni bir festivale hazırlayan yine onlardır. İnsanla diğer canlıların, insanla güneşin, ayın, yıldızların arasındaki ilişki, birbirini besleyen zorunlu bir hammadde ilişkisidir aslında.

Sahibi olduğumuz tüm duyguların hammaddesi doğadadır. Her birimiz oradan kaynaklanır, oraya döneriz. Biz ona aidiz ve onun canlı maddeleriyiz. Ayrıca kendi kişisel dünyalarımıza gömülü olarak yaşasak da sonuçta onun koynunda var oluruz. Doğanın tüm parçaları, süreçleri ve işleyişi insana bir nitelik kazandırmak için yarışır sanki. İnsan, duyularını açık tuttuğunda, ondan her an yeni bir duygu nakli gerçekleşir.

İnsanın böylesi maddi bir gerçeği varken bir de yapay/kültürel gerçeği vardır. İnsan/birey denen hammadde, böylesi pek çok bileşenin bir arada olmasıyla var........

© Nokta Haber Yorum