Prof. Dr. Seyithan Deliduman

Hayatta birçok insan yaptığı bir yanlışın ardından aynı cümleyi kurar:

“Ben böyle olacağını ummuyordum.”

Bu cümleyi trafikte, iş hayatında, aile ilişkilerinde, ticarette ve hatta mahkeme salonlarında bile duymak mümkündür. Oysa çoğu zaman sorun, insanların kötü niyetli olması değildir. Sorun, umut ile ihtimali birbirine karıştırmalarıdır.

Çünkü umut ile ihtimal aynı şey değildir.

Umut, gerçekleşmesini istediğimiz şeydir. İhtimal ise gerçekleşmesi mümkün olan şeydir.

İnsan hasta olduğunda iyileşmeyi umut eder. Öğrenci sınavı kazanmayı umut eder. Anne ve baba çocuklarının mutlu bir geleceğe sahip olmasını umut eder. Umut, insanı ayakta tutan, mücadele etmeye teşvik eden ve geleceğe bağlayan en güçlü duygulardan biridir.

Ancak hayatın önemli bir kuralı vardır:

Güzel sonuçlar için umut edilir; sorumluluk doğurabilecek davranışlarda ise ihtimaller hesaplanır.

Ne var ki insanlar çoğu zaman bu iki alanı birbirine karıştırmaktadır.

Olması gereken yerde ihtimalleri düşünüp gereksiz kaygılanırken, ihtimallerin mutlaka hesaba katılması gereken yerlerde ise sadece umut etmektedirler.

İşte birçok hata da tam burada başlamaktadır.

Evden çıkarken ocağın açık kalmış olabileceğini düşünmemek…

Emniyet kemeri takmadan “Bir şey olmaz.” demek…

İş güvenliği tedbirlerini ihmal etmek…

Bir evrakı okumadan imzalamak…

Bir ilacı doktor tavsiyesi olmadan kullanmak…

Bütün bunların........

© ngazete