Prof. Dr. Seyithan Deliduman

Avrupa uzun yıllardır yaşlanıyor.

Doğum oranları düşüyor, genç nüfus azalıyor, çalışma çağındaki insanların toplam nüfus içindeki payı giderek küçülüyor. Buna karşılık emeklilik, sağlık ve sosyal güvenlik harcamaları artıyor.

Avrupa’nın birçok ülkesi, ortaya çıkan iş gücü açığını uzun süre dışarıdan gelen göçmenlerle kapatmaya çalıştı. Fabrikalarda, inşaatlarda, tarımda, ulaşımda, bakım ve hizmet sektörlerinde ihtiyaç duyulan insan gücünün önemli bir bölümü bu yolla karşılandı.

İlk bakışta bu yöntem oldukça işlevseldi.

Ekonominin ihtiyaç duyduğu emek bulunuyor, üretim devam ediyor, yaşlanan nüfusun bıraktığı boşluk dolduruluyordu. Göç, Avrupa ekonomisine önemli katkılar sağlarken uyum, kimlik ve toplumsal bütünlük bakımından yeni sorunları da beraberinde getirdi.

Çünkü gelen her insan yalnızca emeğiyle gelmiyor.

Diliyle, kültürüyle, inancıyla, alışkanlıklarıyla ve hayat anlayışıyla birlikte geliyor. Göç geçici olmaktan çıkıp kalıcı hâle geldiğinde, aile birleşimleriyle yeni kuşaklara yayıldığında ve bazı bölgelerde yoğunlaştığında toplumun demografik ve kültürel yapısını da değiştirmeye başlıyor.

Avrupa, azalan nüfusunu dışarıdan tamamlamaya çalışırken şu soruyla karşı karşıya kaldı:

Bu yöntem uzun yıllar aynı şekilde devam ederse Avrupa’nın nüfus yapısı, siyasi dengeleri ve kültürel kimliği nasıl değişecek?

Bugün birçok Avrupa ülkesinde göç politikalarının sertleşmesi, sınır güvenliğinin öne çıkması ve düzensiz göçmenlerin geri gönderilmesinin daha yüksek sesle konuşulması; ekonomik,........

© ngazete