Πάνε δεκαετίες τώρα που είχα πρωτοακούσει την αττάκα στα πηγαδάκια ενός διεθνούς συνεδρίου. Είχα εκπλαγεί τότε. Στη δεκαετία του ’80 η θέση της Κοινωνιολογίας στο πάνθεον των επιστημών και των φοιτητικών συζητήσεων ήταν ψηλή, όπως και τα ονόματα των κορυφαίων της μελετητών. Του Ν. Πουλαντζά, του Λ. Αλτουσέρ, του Κ. Τσουκαλά, του Μ. Φουκώ, και τόσων άλλων σοφών με έργο στα πεδία της Κοινωνιολογίας και της Κοινωνικής Ψυχολογίας. Δίδασκα ήδη τότε στη Νομική του ΑΠΘ, κι όταν έκανα κάποια παρενθετική αναφορά στα έργα τους, ντρεπόμουν ανακαλύπτοντας ότι κάποιοι φοιτητές τα ήξεραν πολύ καλύτερα από μένα. Ακούς, αδιαφορία του συνέδρου για την Κοινωνιολογία!

Στα χρόνια που μεσολάβησαν η έκπληξη αντικαταστάθηκε από τη συνήθεια. Οι μεμονωμένες αναφορές έδωσαν τη θέση τους σε τάσεις αμφισβήτησης της ανάγκης για καλλιέργεια του συγκεκριμένου επιστημονικού κλάδου. Τόσο το «αόρατο χέρι της........

© news247