Σας έχω πει πολλές φορές για το ιδιότυπο χασισοποτείο που λειτουργούσε κάτω απ’ το σπίτι μου στο Παγκράτι.
Να ‘ρχονται οι μερακλήδες και οι μερακλούδες πρωί, μεσημέρι και βράδυ, να κάνουν τα τρομπόνια τους, να ντουμανιάζει το Άλσος όλο.
Με ένα περίεργο πλοτ τουίστ, ωστόσο.
Αφού τα στρίβανε και τ’ ανάβανε, τερμάτιζε συντόμως η συζήτηση για την ποιότητα του προϊόντος (κορυφή το Παγκρατάκι, δεν είχε “κατουρημένο” διασυνοριακό!) και ξεκίναγε μασλάτι για το στοίχημα.
Στο σταυρό  που σας κάνω, κοπανιόσαντε ώρες επί ωρών για το πόσο δίνει το τάδε, για την απόδοση του δείνα, για το όβερ, για το άντερ, στο τέλος κόντεψα να τις μάθω κι εγώ αυτές τις αηδίες.
Γιατί το στοίχημα δεν είναι χαμηλόφωνο, αλήθειες να λέμε.
Το στοίχημα θέλει καυγά για να το φχαριστηθείς, που τα ‘βαλες τα λεφτά σου ρε μαλάκα, τι ήταν αυτό που έπαιξες ρε ηλίθιε, πως σου τα πήραν έτσι για πλάκα ρε γίδι και πάει λέγοντας. Στιγμή δε σταματάγανε, γλώσσα μέσα δε........

© Newpost