Lise edebiyat kitaplarının birinde hiç unutmadığım, beynime adeta nakşedilmiş bir yazı vardı:

Çok etkilenmiştim. O güne dek bilmediğim, ayırt edemediğim yaşamsal bir farkı ortaya koyuyor, bakmanın görmek demek olmadığını anlatıyordu! Uzun yıllar sonra konuşmacı olarak katıldığım bir panelde Türk halkının duyarsızlığı, unutkanlığı ve kolay idare edilebilirliğinden söz ederken özellikle bir cümlenin altını çizmiş, kuvvetle vurgulanmıştım;

-Biz bakar kör bir toplumuz!

Bir toplum nasıl olur da körleşir? Nasıl olur da gözlerinin önünde söylenen yalanları, alçaklıkları, ihanetleri, işlenen cinayetleri göremez? Çok basit; eğer 86 milyonluk bir ülkede ortalama gazete tirajları yürekler acısı ise toplumun yalnızca yüzde 4-5’i kitap okuyorsa, okumuş insan oranı ilkokul mezuniyetiyle eşdeğer tutuluyorsa o toplum bakar ama göremez!

O yılan sonunda mutlaka dokunur!

Böylesine körleşmiş bir toplum, doğası gereği duyarsızdır…

Sonunda mutlaka ama mutlaka sonsuz acılar çekeceği olaylara bile büyük bir vurdumduymazlıkla bakar. Sadece bakar, göremez! Bu tür mazoşist toplumlar, kendilerini daha rahat kandırabilmek için atasözleri, deyimler bile icat ederler. Örnek mi? Bol miktarda ne yazık ki:

-Bana dokunmayan yılan bin yaşasın!

-Pişmiş aşım, ağrısız başım!

-Gelen ağam, giden paşam!

Ama o bin yaşayan yılan eninde sonunda mutlaka dokunur! Dokunmakla da kalmaz ezer, yok eder, köleleştirir! Ortada ne pişmiş aş ne ağrısız baş kalır. Gelen ağanın da giden paşanın da bu anlamda hiçbir farkı yoktur.

Duyarsız ve kör bir toplumda düşüncelerin iğdiş edilmesi, Milliyetçilik adına, Tanrı adına insanların acımasızca sömürülmesi gayet doğaldır! Ne yazık ki toplumun büyük bölümü bu durumun farkında bile değildir. Farkında olanların büyük bölümü ise sinmiş ya da satın alınmıştır. Geriye kalanlar da zaten bu sistemi sürdürenlerdir…

-Dehşet verici ama gerçek!

Nasıl yaşayacağına halk karar verecek!

Okumayan, körleşmiş ve duyarsız toplumlar aynı zamanda korkak ve unutkandır!

Bir kısır döngüdür bu. Okumayan, araştırmayan, hakkını aramayan toplumlar körleşir. Körleşen toplumlar duyarsızdır. Duyarsız toplumlar ise korkaklık ve unutkanlığı bir yaşam biçimi olarak benimser.

Böyle bir toplumda alın teri ve emek alıklık, onur ve erdem modası geçmiş, içi boş kavramlar olarak algılanır... Önemli olan, moda olan en çabuk şekilde köşeyi dönmek, yükselen değerlere ve Yeni Dünya Düzenine adapte olmaktır. Bu düzenin satılık kalemşorlarının görevi, işte bu aşağılık sistemi bıkmadan usanmadan halka dayatmaktır.

Uyanık, ne istediğini bilen, çağdaş toplumlarda yatacak yeri bile olmayan bu güruh, ne yazık ki körleşmiş duyarsız ve korkak toplumlarda kuruldukları köşelerde halkı zehirleme görevini başarıyla sürdürürler. Çünkü efendilerin köleleri eğitmek ve olası başkaldırıları engellemek için ruhu satın alınmış uşaklara ihtiyacı vardır!

Peki, Türk halkı böyle bir yaşama lâyık mı? Yanıtı yine Türk halkı verecek. Vermek zorunda. Seçmek zorunda. Çünkü;

-Her halk layık olduğu biçimde yönetilir!

Zaman gelir geçer, yazı kalır… Yazıldığı zamanın bir tür tutanağı olarak tarihe mal olur…

Ancak kör ve duyarsız toplumlarda yazı eskimez, hep aynı acımasızlığı, korkuyu, baskıyı, ezilmişliği, zalimi, zulmü, üzerine ölü toprağı serilmiş insanı döne döne anlatır durur! Karanlığın egemen olduğu toplumlarda 20,30 yıl öncesinin yazısı bile aynı zamanda bugünü anlatır!

Yapanların, yaptıkları yanlarına kar kaldıkça, kötülükler unutuldukça, zalimler kutsandıkça aynı yazı, yalnızca tarihler ve isimler değiştirilerek 50 yıl sonra bile yazılsa taze ve diri kalacaktır!

-O halk ise sinmiş olmanın, acının, matemin döngüsünde biteviye dönüp duracaktır!

© Nefes