Hannah Arendt’in “Totalitarizmin Kökenleri” isimli eserini okurken insanın içine ürperti veren şey Hitler ya da Stalin değildir…

Asıl ürkütücü olan, o rejimleri mümkün kılan insanların başka bir gezegenden gelmedikleri gerçeğidir...

O insanlar da bizim gibi sokaklarda yürüdüler, işe gittiler, çocuklarını sevdiler, alışveriş yaptılar, gazetelerini okudular… Sonra bir şey oldu... İnsanlar önce birbirlerinden koptular...

Arendt’in üzerinde önemle durduğu meselelerden biri işte bu yalnızlaşma...

Çünkü yalnız insan sadece arkadaşsız insan değildir...

Kendini toplumun parçası olarak hissedemeyen, siyasetin kendisini temsil etmediğine inanan, geleceğinden umudunu kesmiş insan da yalnızdır…

Ve totaliter hareketlerin aradığı insan tipi tam da budur…

Arendt’in kitabı 1951’de yayımlandı...

Nazizm yenilmişti... Stalin yönetimindeki Sovyetler Birliği ise ayaktaydı...

Arendt, totalitarizmi sıradan bir diktatörlük olarak görmedi...

Diktatör sizden itaat ister... Totaliter düzen ise gerçeğin ne olduğuna da kendisi karar vermek ister... Sorunun en korkutucu tarafı burada başlar...

Çünkü gerçek ortadan kalktığında... Yalanın doğru olduğuna inanmanız bile gerekmez...

Bir süre sonra hiçbir şeye........

© Nefes