Dünkü NEFES’te yayınlanan bir fotoğrafa bakıyorum… Genç oyuncular rahat koltuklarda; yıllarını tiyatroya, sinemaya, televizyona vermiş ustalar ise arkada, daha sıradan sandalyelerde…

Sosyal medya bu görüntü nedeniyle ayağa kalktı...

Ben ise meseleyi “gençler niye koltukta, yaşlılar niye sandalyede?” basitliğinde görmüyorum...

Çünkü problem olan koltuk değil…

Sorun, insanın kendisinden önce gelenlere nasıl baktığı...

Konfüçyüs’ün öğretisinde toplumu ayakta tutan şey sadece yasalar değil, insanlar arasındaki görünmez saygı düzenidir… Çünkü medeniyet aynı zamanda hafızadır…

Sen bugün bulunduğun yere tek kendi yeteneğinle gelmedin…

Senden önce yolu açanlar…

Sahneye çıktığında, alkışlanmanı sağlayan tiyatro geleneğini kuranlar…

Kameranın karşısında milyonlara ulaşabileceğin sektörü yıllarca sırtında taşıyanlar… Bedel ödeyenler........

© Nefes