Twaalf kinderen zitten aan tafel in een kinderdagopvang in een Moldavisch dorp. Ze krijgen een warme maaltijd en horen een Bijbelverhaal. Buiten op straat lopen er veel meer. In het dorp wonen vooral ouderen en kinderen. De generatie daartussen werkt in het buitenland.

Gerben Heldoorn, directeur van Kom over en help, wees zijn lokale partner erop. ‘Je zou er ook 120 kunnen helpen, of 1200.’ Het antwoord vergeet hij niet. ‘Moeten we dan stoppen omdat we niet alle kinderen kunnen helpen? Voor deze twaalf kinderen kunnen wij het verschil maken.’

Heldoorn vertelt het in de podcast Geloven in een betere wereld van Prisma, de vereniging van christelijke organisaties voor ontwikkelingssamenwerking. Presentator Marien Korterink spreekt hem samen met Menno Zetzema, bestuurslid en vrijwilliger bij Stichting HOE (Hulp Oost-Europa) . Het gesprek gaat over de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan, over grenzen stellen en over de vraag die Jezus eigenlijk stelt. Niet: wie is mijn naaste? Maar: voor wie word jij een naaste?

Nee zeggen in de sneeuw

Kiezen hoort bij het werk, en het went niet. Heldoorn denkt terug aan een project voor ouderen in Armenië. Een paar keer per week kregen ze er eten, gezelschap en een moment rond de Bijbel. ‘Ik zie het nog voor me. Een oudere vrouw kwam door de sneeuw aanlopen en vroeg of zij ook mocht aansluiten.’ De projectleider moest nee zeggen, omdat de middelen beperkt zijn. Ze kreeg wel iets........

© Nederlands Dagblad