İnsanlarımızın çoxu düşünür ki, Sovetin vaxtında bizim heç bir dissidentimiz –filanımız (bəs bizim Əbülfəz bəy kim idi?) olmayıb. Amma tamam belə də deyil, hər şey bir yana, Sovetin vaxtında müxtəlif dövrlərdə iki filosofumuz intihar edib.

Digər ziyalımızınsa 90-ci illərdəki müsahibəsindən çox maraqlı şey oxumuşdum. Adam deyirdi ki, hiss edəndə KQB mənimlə ciddi maraqlanmağa başlayıb, dərhal ailəmdən, uşaqlarımdan ayrıldım ki, mənə görə məhrumiyyətlər yaşamasınlar!

Soruşacaqsınız ki, bunları nə məqsədlə yazıram? Əvvəlcə, ərz edim ki, ağlım kəsəndən ən zəhləm gedən şey insanların həyatlarının necə deyər, qeyri-rəsmi hissəsilə maraqlanmaq olub.

Bir də insanları aşağılamağı sevməmişəm: əlbəttə ki, siyasi jurnalistikada belə hallara da təsadüf edilir, amma bu xüsusda hər halda, özümüzün canfəşanlıq etməyimiz heç yadımıza gəlmir: bilirsinizmi, bəzən adamın tutarlı arqumenti olmayanda başlayır aşıqlar demiş, aman-aman deməyə, ona görə də hətta hansısa siyasətçi haqqında yazanda çalışıb onun siyasəti haqqında yazmaq lazımdır. Çox nadir hallarda bəzi “aşağı” adamlar bunu unudanda onlara sakitcə xatırlatmaq lazım gəlir...

Belədəsə, bir daha deyirik: çalışmaq lazımdır ki, bu cür hallar maksimum dərəcədə az olsun, xüsusən də indiki məqamda, nə vaxt ki, siyasi, tənqidçi jurnalistikanın tamam “fatihə”sini vermək üçün güdükdə dayananlar bir deyil, beş deyil, olduqca çoxdur.

Amma çox nahaq, həmin adamlar bunun bədələni dərhal ödəməli........

© Müsavat