Türkiye’de iklim krizine sıra gelmiyor
Bir vatandaş düşünün. Adı Ayşe olsun.
İklim krizini yıllardır duyuyor ama kendisini ne kadar ilgilendirdiğini yeni yeni anlamaya başlıyor. Eskiden televizyonda eriyen buzulları görünce üzülüp geçiyordu ama şimdi yaz gecelerinde uyuyamayınca, pazardan aldığı sebzeler torbayı doldurmadan parası bitince, memleketindeki akrabaları “Bu yıl da yağmur yağmadı” deyince durup düşünmeye başlıyor.
“Bu iklim meselesi galiba benim hayatımın da içinde.”
Uzmanları okumaya başlıyor. Sıcaklıkların neden arttığını, kuraklığın tarımı nasıl etkilediğini anlamaya çalışıyor. Gıdadaki her fiyat artışının iklimden kaynaklanmadığını, ama üretimi zorlayan sıcaklığın ve susuzluğun geçim sıkıntısına yeni yükler ekleyebildiğini öğreniyor.
Tam biraz daha okuyacak, bir haber düşüyor önüne. Belediyelerde kriz. Belediyelere yönelik yolsuzluk ve rüşvet soruşturmaları. Bu kez kamu parasının nasıl kullanıldığını anlamaya çalışıyor Ayşe. Suçlamaları okuyor, yanıtları dinliyor. Bir taraf yolsuzluk diyor, diğer taraf siyasi müdahale. İddia, savunma, delil, mahkeme kararı birbirine karışıyor. Ayşe hem gerçeği öğrenmek hem ödediği vergilerin hesabını görmek istiyor.
İklimle ilgili açtığı sayfa telefonunda bekliyor. Bir süre sonra tekrar okumaya niyetleniyor. Bu kez başka bir dosya, başka bir tartışma. Akşam haberlerinin konusu değişiyor, ertesi sabah herkes onu konuşuyor. Ayşe yine ülkesinde neler olduğunu anlamaya uğraşıyor. Bu kez bir başka kriz, Fon krizi.
Şimdi konu iyice yakınına geliyor. Kendisi yatırım yapmamış olsa bile bir tanıdığının birikimi fonda. Emeklilik için ayırdığı para, çocuğunun eğitimi için biriktirdiği para… “Ne zaman geri alacak? Ne........
