menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Saime Abla’nın Fırsatçılığından Fon Skandalına

30 0
15.10.2026

O mahallemizin gedikli çiçekçisiydi. Apartmana olur olmaz uğrar, yalvar yakar elindeki çiçekleri satmaya uğraşırdı. Tekirdağlı olduğunu söylerdi. Rumeli’nin Roman güzelliği yaşlanmış yüzünde, “h” harfini yutan şivesi dilindeydi. Mutlaka sızlanacak bir konu bulur ve bir şeyler isterdi. Bazen karnı aç olurdu, bazen çok susamış. Yağmur yağıyorsa eski bir yağmurluk, kar yağıyorsa bir çift eski bot, kapıdan yüzünde sevinç, dudaklarında küçük bir dua ile ayrılmasına neden olurdu. Bize ya akşamüzerleri geç veya hafta sonları sabah uğrar, “aydi al bu demeti. Bak bu son. Sana sakladım. Al bak daha Kuştepe’ye eve gidecem. Ağıza atacak bir lokma yok. Ne yaparım ben? Aydi güzelim bir ekmek parası esirgeme Saime Ablandan” diye vicdan sömürüsü yapardı. Tabii söylediklerinin büyük bir kısmı gerçekti. Ne yer, ne içerdi bu kadın? Kuştepe’deki gecekonduda onun eline kaç ağız bakardı? İşte böyleydi Saime Abla. O bizim için İstanbul’un geçkin yaştaki sevimli  “Çiçekçi Kız Violettera”sıydı[1].

Gölcük Depremi Mağduru

O yaz yine çok sıcak olmuştu. Güneş tutulmasından birkaç gün sonra 17 Ağustos 1999 da sabaha karşı Marmara bölgesi 7.4 şiddetiyle sarsıldığında, başta Gölcük olmak üzere, bütün bölge afetten nasibini almıştı. Türkiye’yi sarsan bir başka felaketti bu. Gölcük depreminde, 18 bini aşan can kaybı yanı sıra 70 bin konut ve 11 bin iş yerinin yıkıldığı açıklandı. Deprem, İstanbul’un en zayıf bölgelerinden biri olan Avcılar’ı da vurmuştu. Merkez üssünden 160 kilometre uzaktaki bu ilçe büyük zarar görmüş, İstanbul’da 500 e yakın insan hayatını kaybetmişti. Sonbahara yine bir başka keşmekeş içinde girmiştik. Yer kabuğu huzursuz, insanlar daha huzursuzdu. Ardı ardına gelen deprem fırtınaları yüreklere korku salarken bir akşamüzeri Saime abla yine elinde çiçeklerle kapıda belirdi. Bu defa bütün çiçekleri bizim apartmanda satmaya kararlıydı. Hepsini almak zorundaydık. Bu artık bir insanlık görevi ve merhamet ölçüsüydü. Üstelik evde kullanılmayan kap, kacak, soba, ocak, palto, çorap her şeyi almaya hazırdı. Kapıda bir triportörün beklediğini söyledi. Ne olduğunu sorduğumuzda, evinin tamamen yıkıldığını, artık çadırda yaşadığını söylediğinde pek hayret etmiştik. Kuştepe’de hiçbir yer yıkılmamıştı ki! “Ne Kuştepe’si?” dedi Saime Abla. “Ben Avcılar’da oturuyordum. Şimdi zar zor bir çadıra........

© Muhalif