Nisâ Suresi’nin 93. ayetinde şöyle geçmektedir:

وَمَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِنًا مُتَعَمِّدًا فَجَزَٓاؤُ۬هُ جَهَنَّمُ خَالِدًا ف۪يهَا وَغَضِبَ اللّٰهُ عَلَيْهِ وَلَعَنَهُ وَاَعَدَّ لَهُ عَذَابًا عَظ۪يمًا

“Bilerek mümin öldürenin cezası, içinde sonsuza kadar kalacağı cehennemdir. Allah ona öfkelenmiş, onu lanetlemiş, ona büyük azabı hazırlamıştır.”

Allah katında, Arş-ı Âlâ’da zaman, mekan kavramları geçerli değil. Yüce Allah ve O’nun izin verdikleri, zaman ve mekân kısıtlamalarına tabî değildir.

Zaman kavramı üst mertebede geçerli olmadığından, hepimizin nereye gideceği de zamandan bağımsız, çoktan belli. Bizim algıladığımız, yaptıklarımız, düşündüklerimiz, kararlarımız sonucu yargılanacağımız. Ancak tıpkı zaman gibi sebep sonuç da bir algı. 

Yaptıklarımızdan, düşüncelerimiz, kararlarımızdan dolayı oraya gitmiyoruz. Oraya gideceğimiz için yapıyor, düşünüyor, kendimizce karar veriyoruz. Bizim bu olaylar sırasındaki hissimiz, Allah rızasını arzu etmemiz, O’na sürekli bağlanmamız, ne tarafa gideceğimizin habercisi, belirleyicisi değil.

İnsanlar suçlarından dolayı cezalandırılmıyor. O cezaya uyacak şekilde suç işliyor. Planlayıp tuzak kurup bir Mümini öldüren Müslüman, zihnen zaten çoktan cehenneme girmiş biridir. Yalama olmuş kapakçıklardan oluşan o cani kalbin geri dönüşü olmaz. Nitekim ayete göre de yok, Beraat gecesi duayla, sadakayla geçmiyor. Mümin öldüren, öldürten için “game over”. Yine ortalarda dolaşır yine, hatta feri gitmiş gözlerine methiyeler de alabilir, ama yaşayan ölüdür, Cehennemin bekleme odasında eskimiş dergileri karıştırır.

Allah, Evvel olan ve Âhir olan, mutlak varlık. Zaman, zihnimizdeki algı. Bu, büyün gerçeklikte, bireysel olduğu kadar toplumsal boyutta da geçerli.

Yok olması mukadder topluluklar, Müslüman müseccel markasını hak etmeksizin serbestçe kullanıyor, gerek ictimâî gerekse ferdî olarak mahvına gideceği........

© Mir'at Haber