“AMENTÜ”MÜZ, İMAN YA DA İNANÇ DA OLSA, İNSANLIK YEMİNİMİZDİR

Hem dünya hem âhiret, sadece amentünün bedelini ödeyen insanlara verilir. 

Amentünün bedelini ödemeye hazır olmayan insanların imanı, boş bir söylemden ve kuru bir gürültüden ibarettir. Çünkü böyle bir iman, güven vermez, yük almaz, sorumluluk taşımaz, bir insana veya canlıya hayrı ve yararı hiç dokunmaz. 

Amentü’yü hayatın merkezine koyan dinin derdi, ahlâktır, güvendir, iyiliktir, merhamettir, adalettir, doğruluktur; tek bir kelime ile insan ve insanlıktır. Ama bütün bunları bilmek, bildirmek, reklamını yapmak ve övünmek değil, fiilen yapmaktır, yaşamaktır, yaşatmaktır insanı, varlığı ve doğayı. Yaşatmayan yaşayamaz ki, mutlu olsun, huzur bulsun. İnsan insanla yaşar, hayvanla yaşar, doğayla yaşar, insan çevresiyle yaşar. Ama bu hiyerarşiyi atlayarak, insanı ıskalayarak hayvanı seviyorum, doğayı seviyorum diyen; kusura bakmasın ama kendini avutuyor, kibarca kendini kandırıyor. Kişi sevdiğiyle beraberdir; ya insanlaşır ya hayvanlaşır ya da gorilleşir. Ne olur, önce evladımızla, evlatlarımızla, insanla ve sevdiklerimizle yaşayalım ama önce insanı yaşatalım; sonra hiyerarşik olana sıra gelsin.

Hümanist/insancıl geçinen çoktur ama, bir yetimi okutan, bir hastayı tedavi ettiren, bir açı doyuran yoktur, yok. Hele hele evlat denince rengi atan; “bu zamanda........

© Mir'at Haber