MEHMET ZAHİD KOTKU’NUN ÖLÜMÜ, HUTBEM VE TASAVVUF HAKKINDA GÖRÜŞLERİM
Mehmet Zahid Efendinin Anısına I MEHMET ZAHİD KOTKU’NUN ÖLÜMÜ, HUTBEM VE TASAVVUF HAKKINDA GÖRÜŞLERİM
5 Temmuz 2019’da emekliye ayrılacak İstanbul Müftüsü Prof. Dr. Hasan Kâmil Yılmaz kardeşimiz için hazırlanmakta olan programın çekiminde duygularımı açıklamak için İstanbul Müftülüğü’ne gitmiştim. Hasan Kâmil Bey kardeşimizin yanında müşterek bir dostumuz vardı. Ünlü bir akademisyen ve de siyasi olan bu irfanlı kardeşimiz konuşmamız sırasında doğruluğuna inanarak şöyle bir menkıbe nakletti:
Kabul Edemeyeceğim Tasavvufi Yaklaşım
Son dönem mutasavvıflarından Küçük Hüseyin Efendi 100 kadar yetim talebenin bakımı ve yetiştirilmesini üstlenmişti. Ölüm döşeğine düşünce yetimler, ‘bizim halimiz nice olur’ deyip kendisine uzun ömürler vermesi için Allah’a dua etmeye başlamışlar. Yetimlerin duaları ölüm döşeğindeki Küçük Hüseyin Efendi’ye malum olmuş ve bir müridi aracılığıyla yetimlere haber salıp şöyle demiş:
– Duayı bıraksınlar. Ölüm meleği geldi, bekliyor, onların duaları sebebiyle de vazifesini yapamıyor.
Bu olayı, hâşâ dostumuzu yerme amacıyla değil, bir yaklaşımı aktarma gayesiyle naklettim.
“Eceli gelen insanların ölümünün tehir edilmeyeceğini” açıklayan Münafikun sûresinin 11. âyeti ve benzerleri ile çelişen böylesi menkıbelere dayalı bir tasavvuf anlayışını benimsemediğimi öncelikle belirteyim.
Tezkiye Görevine ve Yararlanmaya Evet
Aziz Peygamberimizin görevlerinden biri olan Tezkiye/rûhen temizleme ve olgunlaştırma görevini üstlenecek alimlerin varlığına ve onların Kur’ân ve Sünnet çizgisinde yapacakları tebliğ çalışmalarının gereğine ve bu gibi insanların sohbetlerine katılımla yararlanılması lüzumuna inanırım.
Kur’ân’ın ve Sünnet’in buyrukları gereği Allah’ın çokça zikredilmesi, farzların dışındaki salih/güzel amellerin ruhen geliştiriciliği ve Allah’a yaklaştırıcılığını da kabul ederim. Ama yukarıda nakledilen türden menakıba dayalı tasavvufa yabancıyım . Sözün özü Kur’ân ve Sünnet hükümleri baş üzeredir. Gayrısından beriyim.
Mehmet Zahid Efendi ile Tanışmam
1971’de Süleymaniye Camii imam-hatipliğimin ikinci yılında, 26 yaşında ilk haccımı yapıyordum. Beklediğim ve muhtaç olduğum iç huzuruna ve gözyaşlarına bir türlü kavuşamamıştım. Dilenen simsiyah derili ve kara gözlü çocuklara riyaller verip onlardan dua isteyerek bir kapı aralamıştım ama yetmiyordu.
Çevremdeki halis insanlara, ‘duası müstecap olacak bir Allah dostu yok mu........
