Hz. İbrahim’in kıssasında aslında çağları aşan büyük bir hakikat vardır.

İnsanlar bir gün tapınaklarına girdiklerinde bütün putların parçalandığını gördüler.

“Bunu kim yaptı?” diye araştırmaya başladılar.

Sonra içlerinden bazıları şöyle dedi:

“Bunları İbrahim yapmış olabilir. Çünkü o putlar hakkında konuşuyordu.”

Hz. İbrahim’i çağırdılar.

“Ey İbrahim! Bunu ilahlarımıza sen mi yaptın?” diye sordular.

Hz. İbrahim ise baltayı büyük putun önüne bırakmıştı.

Ve tarihe geçen o cevabı verdi:

“Belki de bunu şu büyükleri yapmıştır. Haydi sorun ona.”

İşte o an aslında putlar değil, insanların aklı sorgulanıyordu.

Çünkü bazen insan gerçeği görür ama alıştığı bağlılığı bırakamaz.

Bazen hakikati kabul etmek zor gelir.

Çünkü kabul ettiği anda yıllardır savunduğu şeylerle yüzleşmek zorunda kalacaktır.

Bugün modern dünyada taş putlar belki azaldı…

Ama zihinsel putlar büyüdü.

Eskiden insanlar taşa tapıyordu.

Bugün ise bazen makama…

Bazen tarikat liderlerine…

Bazen televizyon ekranlarında sürekli aynı cümleleri tekrar eden yorumculara…

Bazen de sosyal medyada oluşturulan algılara sorgusuz teslim olunuyor.

Ve en tehlikelisi de budur.

Çünkü insan sevdiğini eleştiremez hâle geldiği an, hakikatten uzaklaşmaya başlar.

Bugün öyle insanlar görüyoruz ki; desteklediği siyasetçi dün söylediğinin tam tersini söylese bile alkışlıyor.

Tarikat lideri apaçık yanlış yapsa bile “vardır bir hikmeti” deniliyor.

Bir cemaat büyüğü hata yapsa sorgulayan değil, sorgulayanı suçlayan çoğalıyor.

Çünkü artık doğruya........

© Milli Gazete