Hayatı salt bir olgu olarak görüp kabullenmek, genel bir anlayış şeklinde ağırlıkta ve yaygınlıktadır. Fakat hayat olgusunun gerçeklik düzeyine yansımasıyla, onun hakkındaki genel anlayış yerini öznel (afakî, sübjektif) bir anlayışa bırakır. Bu anlayış da insan bireylerini özneler haline getirir. Her öznenin hayata bakışı, kavrayışı, duyuşu, özümlemesi, onu gerçekleştirme yolu ve çabası kendine özgü bir mahiyete, içeriğe ve değişik özellikleri barındıran bir niteliğe bürünür. Bu açıdan her özne hayata bakışını “biricik”, benzersiz, eşi bulunmaz bir gerçeklik biçiminde algılamaya, kavramaya, anlatmaya yönelir. Çoğunlukla hayat olgusuyla, onun gerçekleşmesi ve bu gerçekleşme sürecinde ortaya çıkan algı, kavrayış, özümleme, değerlendirme ve yorumlama iç içe geçerek içerik ve nitelik karışıklığına neden de olabilir.

Bu yüzden genel bir anlayış olarak hayat, geçen, nerdeyse birden olup biten bir olay şeklinde algılanmaya, kavranmaya, değerlendirilmeye ve yorumlanmaya başlar. Olgu olan hayat ile onu gerçekleştiren özne adeta........

© Milli Gazete