İnsanlık tarihi, dekoru neredeyse hiç değişmeyen, fakat oyuncuları durmaksızın yenilenen kadim bir orta oyununu andırır. Sahne hep aynıdır: güç, iktidar, itaat ve umut… Yalnızca maskeler değişir; kralların yerini yöneticiler, din adamlarının yerini uzmanlar, mitlerin yerini ise “veriler” alır. Oyun öylesine ustaca kurgulanmıştır ki, seyirci kendini aktör sanır; aktör ise metni yazanın kendisi olduğuna inanır. Oysa hakikatin perdesi aralandığında karşımıza çıkan manzara, matematiksel bir soğuklukla örülmüş, katı bir hiyerarşik köle düzeninden ibarettir.

Dünyanın zirvesinde, bulutların üzerinde oturan o %1’lik azınlık; sadece paranın değil, sistemin, sermayenin ve en önemlisi “gerçeğin” tanımını yapan, neyin mümkün, neyin hayal sayılacağına karar veren mimarlardır. Onlar, krallıklarını kaba kuvvetten ziyade, gönüllü itaate dönüştürülmüş zihinler ile ayakta tutarlar. Çünkü hiçbir pranga, insanın kendi bileğine taktığı kadar sağlam değildir. Onlar için dünya, üzerinde hamleler yapılan bir satranç tahtası; kitleler ise feda edilmeye hazır piyonlardır.

Bu görkemli şatonun kapısında bekleyen, efendilerinin sofrasından düşen kırıntılarla iştahını doyuran o %4’lük kesim ise sistemin “görünür yüzü”dür. Onlar gardiyanlardır, ama ellerinde kırbaç değil; silahlar, kanunlar, mikrofonlar ve diplomalar tutarlar. Görevleri, efendilerinin huzurunu kaçıracak her türlü pırıltıyı karanlığa boğmak, düzenin........

© Milli Gazete