Modern çağ dediğimiz dünyada, artık iyi haberlerle uyanmak neredeyse çok zor. Manşetlerin ağırlığıyla, yıkımın kaybın ve bitmeyen çatışmaların altında ezilerek uyanıyoruz.

Bugün dünyayı yöneten barış değil.

İnsanlığı adım adım tüketen sınırsız ihtiraslar ve arzular.

Ülkeler yıkılırken, savaşlar sürerken; liderlerin propagandaları, ideolojik tahakkümler ve güç söylemleri insanlığın önüne geçiyor.

Bir coğrafyada bombalar düşerken, başka bir coğrafyada sessizlik çöküyor içimize. Ekranlardaki harabe görüntüleri, sadece şehirleri değil, ruhumuzu da yerle bir ediyor.

Savaş artık yalnızca meydanlarda değil.

Savaş, bir annenin çocuğuna nasıl umut anlatacağını bilememesinde…

Savaş, genç bir insanın gelecek kelimesini ağzına alırken tereddüt etmesinde…

Savaş, kalabalıklar içinde bile derin bir yalnızlık hissetmemizde…

Modern dünya bize hız öğretti ama durmayı öğretmedi. Tüketmeyi kutsadı ama anlamı unutturdu.

Her şeyin yerini doldurabileceğimizi sandık, oysa insan ruhu boş bırakılmaya gelmez. Boş kalan yerleri ya korkuyla doldurduk, ya öfke ya da umutsuzluk ile.

Bugün yaşadığımız küresel çatışmalar, yalnızca politik ya da askeri meseleler değil; aynı zamanda insanın kendisiyle, birbirleriyle ve ortak vicdanla kurduğu bağın kopuşudur. Bu kopuş, insanın fıtratında var olan merhamet ve........

© Milat