Günübirlik hayatlar yalnızca ilişkileri değil, yaşamın ritmini de değiştirdi. Artık insanlar çoğu zaman bir anı yaşamak yerine onu paylaşmaya hazırlanıyor. Sohbetler derinleşmeden bitiyor, insanlar birbirini tanımadan hayatlarından çıkıyor. Kalıcı olanın yerine hızlı olan tercih ediliyor. Çünkü hız, çağımızın en görünmeyen baskılarından biri haline geldi.

Bu düzen içerisinde insanlar bir yandan yakınlık arıyor, diğer yandan bağ kurmaktan korkuyor. Çünkü bağ kurmak emek istiyor. Sabır, zaman ve kırılganlık gerektiriyor. Oysa günümüz insanı çoğu zaman güçlü görünmeye çalışırken, duygularını saklıyor, ihtiyaçlarını erteliyor ve “iyiyim” cümlesinin arkasına gizleniyor. Böyle olunca ilişkiler de birer durak gibi yaşanıyor. Kısa süreli, hızlı ve yüzeysel.

En düşündürücü taraf ise: insanların yalnızlığının artık sessiz yaşanması. Kalabalık masalarda oturan, yüzlerce kişiyi takip eden, gün içinde birçok kişiyle konuşan bireyler bile içten içe anlaşılmamış hissedebiliyor. Çünkü iletişim arttı, fakat temas azaldı. Kelimeler çoğaldı ama duygular derinleşmedi.

Belki de günümüzün en önemli sorusu şudur: İnsan gerçekten yalnız mı kaldı? Yoksa geçici olana alıştığı için kalıcı olana tahammül edemez hale mi geldi? Günübirlik hayatlar, yalnızca insanların birbirinden uzaklaşma hikâyesi değil, aynı zamanda insanın kendisinden uzaklaşmasının da........

© Milat