Modern insanın en büyük sorunu zamansızlık gibi görünüyor. Hepimiz bir yerlere yetişmeye çalışıyoruz. Günler planlarla başlıyor, listelerle ilerliyor ve çoğu zaman tamamlanmamış işler hissiyle sona eriyor. Fakat çağımızın görünmeyen sorunlarından biri yalnızca zaman eksikliği değil, düşünmek için alan kaybetmeye başlamamızdır.

Eskiden insanlar gün içinde duraklama anları yaşardı. Yolculuklar daha sessizdi, beklemek hayatın doğal bir parçasıydı, can sıkıntısı olağan bir duyguydu. İnsan zihni bu boşlukların içinde düşünür, bağlantılar kurar, duygularını işler ve kendisiyle karşılaşırdı. Bugün ise hayatın en küçük boşlukları bile dolduruluyor. Asansör beklerken telefon ekranına bakılıyor, birkaç dakikalık sessizlikte sosyal medya akışı açılıyor, kısa molalar bile yeni uyaranlarla kaplanıyor.

Belki de farkında olmadan kaybettiğimiz şey zaman değil, zihinsel boşluklarımızdır.

İnsan zihni yalnızca bilgi alan bir sistem değildir. Aynı zamanda anlam üreten bir yapıdadır. Fakat anlamın oluşabilmesi için durmaya ihtiyaç vardır. Sürekli uyaran altında kalan bir zihin bilgiyi alabilir, fakat her zaman onu işleyemez. Bu nedenle günümüzde birçok insanın yaşadığı şey yalnızca yoğunluk değildir. Daha derinde, sürekli maruz kalınan bir zihinsel kalabalık hissinin olduğudur.

İlginç olan nokta, bilgiye ulaşmanın hiç olmadığı kadar kolaylaşmasıdır. Dünyanın herhangi bir yerindeki gelişmeyi saniyeler içinde öğrenebiliyor, yüzlerce farklı görüşe birkaç dakika içinde erişebiliyoruz. Ancak bilgi artarken düşünsel derinlik aynı hızda ilerlemiyor. Çünkü hız arttığında zihnin........

© Milat