Washington’da bir otel koridorunda yankılandığı iddia edilen o silah sesleri, Amerikan siyasetinin en eski ve en bayat oyunlarından birini yeniden sahneler gibiydi.

Donald Trump, 25 Nisan tarihini hafızalara "bir suikast girişimi" olarak kazımak için her zamanki şovmenliğiyle kameraların karşısındaydı. Ancak bu kez, bu senaryonun dikiş izleri o kadar belirgin ki, sormadan edemiyoruz: Bu gerçekten bir saldırı mı, yoksa anketlerde eriyen bir egonun son can simidi mi?

Yıllardır toplumu geren, nefreti körükleyen ve bizzat şiddeti bir siyaset dili haline getiren Trump’ın, bugün "şiddetin mağduru" rolüne soyunması trajikomik bir ironidir.

Dün gece o lüks otelde yaşananların detaylarına baktığımızda; güvenlik zafiyetinden çok, bir halkla ilişkiler (PR) dehasının dokunuşlarını görüyoruz.

Olay anından hemen sonra verilen o kusursuz pozlar, yumruk sıkmalar ve "savaşacağız" nidaları, bunun önceden çalışılmış bir "Hollywood sahnesi" olduğu şüphesini her sağduyulu zihne kazıyor.

Trump, siyasi ömrünü kutuplaşmadan beslenerek uzattı. Şimdi ise bu hayali suikast girişimiyle, kendi yarattığı canavarı seçim malzemesi yapmaya çalışıyor.

Mağduriyetten kahramanlık devşirmek, otoriter liderlerin en sevdiği sığınaktır. Eğer bu bir senaryoysa –ki tüm işaretler o yönde– bu sadece bir seçim kurnazlığı değil, Amerikan halkının zekasına hakarettir.

ABD’de siyasetin bu denli "ucuz bir kurguya" alet edilmesi demokrasi tarihi için ciddi bir anekdottur. Trump’ın dünkü "mucizevi kurtuluşu", demokrasiye bir saldırı değil, sandıkta kaybedeceğini anlayan bir adamın son çırpınışıdır.

Asıl tehlike o namludan çıkan kurşun değil, bu yalanlarla zehirlenen toplumun ta kendisidir.

Trump'ın Yahudi asıllı Damadı Jared Kushner ile ilgili Beyaz Saray koridorlarında tarihe yazılan ikinci Anekdot ise: Resmî bir sıfatı, anayasal........

© Milat