Uzun yıllar önce beni “laiklikten kurtarmak” isteyen arkadaşım, “Mahalleye Timurtaş Hoca geliyor!” demişti.

Arkadaşım, “Önemli olmaz olur mu? Timurtaş Hoca bir vaaz verir, cami cemaati kendinden geçer. Öyle kuvvetli ve keskin bir hatiptir.” deyince...

Timurtaş Hoca’nın sohbet edeceği eve gitmek istedim.

Arkadaş ev sahiplerini iyi tanıyormuş.

O sayede sohbetin yapılacağı eve kabul edildik.

Bizi çok iyi karşıladılar.

Başköşe şeref konuğuna ayrılmıştı.

Beklenen zatın ne kadar iyi bir insan, ne etkileyici bir hatip olduğu söyleniyordu ön sohbetlerde.

Öyle övgü dolu ifadeler kullanılıyordu ki iyice merak etmiştim Merhum Hoca’yı.

Biraz sonra, kapıdan içeri girdi.

Normal yurdum insanı gibiydi.

Hafif tebessümlü, mütevazı duruşlu, beyefendi.

Cümlemize selam verdikten sonra gösterilen yere oturdu.

Pek konuşmak istemiyor gibiydi.

“Kürsüye çıktığında cemaati inleten Hoca, bu Hoca mı?” diye düşündüm.

Ortama sessizlik hâkimdi.

Misafirler “Eee, daha daha nasılsınız Hocam?” diyerek sohbeti geliştirmeye çalışıyorlardı.

Ben, çok sıkıntılı bir insan görüyordum başköşede.

Meraktan ya da patavatsızlıktan diyelim…

Ortamın en acemisi, en yabancısı pozisyondaki bendeniz........

© Milat