Dünya, insanoğluna süslü görünür.

Topraktan yaratıldığını unutur.

Dönüşünün toprağa olduğunu unutur.

Elindeki nimetin emanet olduğunu unutur.

Hesap çoğalır fakat huzur azalır.

Gündüz endişesi artar.

Endişeler hayatın tadını, tuzunu kaçırır.

İnsanoğlu “uyuşturucu” almış gibidir.

Rahatlamak için gittikçe artan dozları arar.

“Daha fazla” der içindeki ses.

Gözler hep daha fazlasında olur.

Bir yandan daha fazlası için uğraşırsın bir yandan da mevcudu kaybetme korkusuyla yanar tutuşursun.

Bu yolda her değer unutulur.

İnsan büyüdüğünü zanneder ama alçalır.

Bin türlü şaklabanlık yapar.

Birilerini haddinden fazla övmek, birilerine de haddinden fazla gömmek gibi........

© Milat