Bazı insanlar hayatı güç karşısında eğilerek yaşar. Kimisi makamın gölgesine sığınır, kimisi kalabalığın arkasına saklanır. Rüzgâr hangi yönden eserse o yöne dönen insanlar vardır. Ama bir de başka türlü yaşayanlar vardır… Sayıları belki azdır ama omurgaları sağlamdır. Onlar başlarını sadece Allah’ın huzurunda eğerler.

Ben o insanlardan biriyim.

Hayatım boyunca öğrendiğim en büyük hakikat şudur: İnsan başını eğmeye alıştığında, bir süre sonra doğrulmayı da unutur. Eğilmek kolaydır çünkü bedeli yoktur. Susmak kolaydır çünkü kimseyi rahatsız etmez. Ama doğruluk… İşte doğruluk ağırdır. Bedeli vardır. Yalnızlığı vardır. Bazen de insana dikenli yolları yürütür.

Ama yine de insanı insan yapan tam olarak budur.

Ben Allah’tan başka kimseden korkmam. Hiçbir makamın, hiçbir gücün, hiçbir kalabalığın önünde boyun eğmem. Çünkü insanın gerçek mahkemesi bu dünyadaki kürsüler değildir; insanın gerçek mahkemesi vicdanıdır. Eğer vicdanın seni suçlamıyorsa, dünya seni yargılasa bile kaybetmiş sayılmazsın.

Geceleri başımı yastığa koyduğumda huzurla uyuyabiliyorsam, kimsenin hakkını yemediğimi biliyorsam, kimseye eğrilik yapmadığımı hissediyorsam işte o zaman........

© Milat