ABD ve İsrail'in 28 Şubat'ta İran'a karşı başlattığı o büyük ve yıkıcı askeri harekatın üzerinden sadece on gün geçti. Ancak bu on güne sığan şiddet sarmalı, bölgenin onlarca yıllık jeopolitik fay hatlarını onarılamaz biçimde kırmış durumda. Her gün ekran karşısına geçip haberleri izlediğimde bir yanda evleri başlarına yıkılan sivilleri, alev alev yanan devasa petrol tesislerini görüyorum. Diğer yanda ise son derece rahat bir tavırla -Bence savaş büyük ölçüde bitti- diyen bir ABD Başkanı Donald Trump var.

Olayları okumaya, taşları yerine oturtmaya çalışıyorum ama Washington'ın klimalı odalarından görünen manzara ile sahadaki kanlı gerçeklik arasında devasa bir uçurum var. Ben bu uçurumun her an daha da derinleştiğini düşünüyorum.

Gelin önce Trump'ın cephesinden, yani o zafer sarhoşluğu içindeki Washington'dan duruma bakalım. Trump, basın organlarına verdiği demeçlerde, baştaki 4-5 haftalık operasyon hedeflerine çoktan, hem de planlanandan çok daha erken ulaştıklarını iddia ediyor. -Donanmaları yok, iletişim araçları yok, hava kuvvetleri yok- diyerek İran'ın askeri kapasitesini tamamen felç ettiklerini savunuyor. Hatta işi o kadar somutlaştırıyor ki İran'a ait 51 gemiyi batırdıklarını ve fırlatılan dron sayısının yüzde 83 oranında düşürüldüğünü gururla anlatıyor. En çarpıcısı da Trump'ın artık açık açık siyasi mühendisliğe soyunması. Öldürülen Ayetullah Ali Hamaney'in yerine geçen Mücteba Hamaney'den hiç memnun olmadığını, İran'ın onu seçerek büyük bir hata yaptığını belirtiyor. Daha da ileri gidip, aklında Hamaney'in yerine geçecek başka bir isim olduğunu bile açıkça telaffuz edebiliyor. Trump'ın o bildiğimiz, sınır tanımayan üslubuyla sarf ettiği -Şirinlik yapmaya kalkışmasalar iyi olur,........

© Milat