İnsan, gördüğünü hakikat zannetmeye meyillidir. Yükseleni alkışlar, düşeni gözden çıkarır. Oysa ilahi terazide ölçü, bizim sandığımız gibi değildir. Bazen bir yükseliş, aslında yaklaşan bir sonun habercisidir. Bazen de bir düşüş, hakiki dirilişin başlangıcı…

Halk arasında söylenen “Allah azan karıncaya kanat takar, kuşa yem edermiş” sözü, işte bu ince hakikatin ifadesidir. Çünkü her verilen nimet, kurtuluş değildir; her kayıp da felaket sayılmaz.

Kur’an bu gerçeği net bir şekilde ortaya koyar:

“Belki hoşunuza gitmeyen bir şey sizin için hayırlıdır; hoşunuza giden bir şey de sizin için şerli olabilir. Allah bilir, siz bilmezsiniz.” (Bakara, 216)

Bugün insanın en büyük yanılgısı, nimet ile imtihanı karıştırmasıdır. Makamı, serveti, gücü birer mükâfat olarak görür. Oysa nice insanlar vardır ki, yükseldikçe hakikatten uzaklaşır; güçlendikçe kibirle körleşir. İşte o zaman verilenler, bir lütuf değil; bir imtihanın ağırlaşması olur.

Rabbimiz bu........

© Milat