İnsan, zayıf bir varlıktır. Güvenmek ister. Dayanmak ister. Sırtını yaslayacağı bir güç arar. Kimi zaman insanlara, kimi zaman servetine, kimi zaman da makamına sarılır. Oysa tarih boyunca değişmeyen bir hakikat vardır: İnsan, fani olana yaslandıkça yıkılır; baki olana yöneldikçe ayağa kalkar.

Hz. Ali’nin (r.a.) şu hikmet dolu sözü, bu hakikati adeta bir cümlede özetler:

“Kim insanlara güvenirse usanır, kim malına güvenirse azalır, kim gücüne/makamına güvenirse ayağı kayar. Ama kim Allah’a dayanıp güvenirse; ne usanır, ne azalır, ne de ayağı kayar.”

İşte bu sözün özünde tek bir kavram yatar: Tevekkül.

Ama tevekkül, çoğu zaman yanlış anlaşılan bir kavramdır. Kimi onu hiçbir şey yapmadan beklemek sanır. Kimi ise sadece dilde kalan bir teslimiyet zanneder. Oysa tevekkül; sebeplere sarılıp sonucu Allah’a bırakmaktır. Çalışırken kalben Allah’a güvenmek, mücadele ederken sonucu O’ndan bilmektir.

Kur’ân bu gerçeği açıkça ilan eder:

“Kim Allah’a tevekkül ederse, O ona yeter.” (Talak,........

© Milat