İnsanın en büyük ihtiyacı sadece rızık, makam veya servet değildir. Kalbin de bir gıdası vardır. O gıda, Allah'ı zikretmektir. Rabbini unutan kalp zamanla katılaşır; gaflet büyür, huzur kaybolur. Allah'ı anan kalp ise dirilir, sükûnet bulur ve Rabbine daha da yaklaşır.

"Kendi kendine, yalvararak ve ürpererek, alçak sesle sabah akşam Rabbini zikret; gafillerden olma!" (A'râf, 7/205)

Bu ayet, zikrin hem özünü hem de edebini öğretmektedir. Zikir; gösterişten uzak, ihlasla, huşû içinde, saygı ve Allah korkusuyla yapılmalıdır. Yüksek sesle dikkat çekmek için değil, kalbi Allah'a yöneltmek için yapılmalıdır. Çünkü Allah, dillerden önce kalplere bakmaktadır.

Yüce Allah bir başka ayette şöyle buyurur: "Ey iman edenler! Allah'ı çokça zikredin. O'nu sabah akşam tesbih edin." (Ahzâb, 33/41-42)

Ve yine buyurur: "Bilesiniz ki kalpler ancak Allah'ı zikretmekle huzur bulur." (Ra'd, 13/28)

Modern insan huzuru servette, şöhrette ve geçici........

© Milat