İslam’ın kalbi Kur’an’dır. Hayatın merkezine yerleşmesi gereken ilahi kelam… Fakat bugün Müslümanların büyük bir kısmı için Kur’an, okunup sevap kazanılan ama anlaşılması başkalarına bırakılan bir metne dönüşmüş durumda. İşte tam da burada, sessiz ama derin bir kriz başlıyor:

Bu cümle masum bir tevazu ifadesi gibi görünse de aslında ümmetin zihnine yerleşmiş en tehlikeli kabullerden biridir. Çünkü bu düşünce, insan ile Kur’an arasına görünmez bir duvar örer. Okunur ama anlaşılmaz, dinlenir ama yaşanmaz, ezberlenir ama hayata yön vermez.

Oysa Kur’an kendisini nasıl tanımlar?

“Biz onu öğüt alınsın diye kolaylaştırdık.” (Kamer, 17)

Allah, kelamını anlaşılmaz kılmamış; aksine insanın idrakine hitap edecek şekilde indirmiştir. Peki biz ne yaptık? Onu ulaşılmazlaştırdık. “Ancak âlimler anlar” diyerek sorumluluğu başkalarına devrettik. Böylece Kur’an’ın hayatımıza müdahale etmesini de engelledik.

Bu düşüncenin doğurduğu en büyük sonuç şudur:

Dini başkalarından........

© Milat