Başarı duygusal gelişimle gelir
Bir çocuğun duygusal zekâsı, sosyal kişiliği, sorumluluk duygusu, yardım etme isteği, empati kurabilmesi, kendini ifade edebilmesi ve başladığı işi tamamlamaya gayreti geliştikçe; zihninde de bambaşka bir bilinç oluşmaya başlar.
Kendini tanıyan çocuk, eksiklerini görmekten korkmaz. Başkasının başarısıyla yarışmak yerine kendi dünkü hâliyle yarışmayı öğrenir. Sorumluluk aldıkça gayret eder, gayret ettikçe emek vermenin kıymetini anlar.
Kendini tanıyan çocuk, kendini geliştirmek ister.
Neyi iyi yaptığını, nerede zorlandığını fark eder. İşte o zaman çalışmak, yalnızca “ders çalışmak” olmaktan çıkar; kendini geliştirme isteğine dönüşür.
Böyle bir çocuk akademik başarıyı da önemser. Fakat bunu korkuyla, baskıyla, sürekli bir yarış hâliyle yapmaz. Öğrenmenin kendisine kattığı değeri fark ettiği için çalışır. Yorulur ama bıkmaz , zorlanır ama kolayca vazgeçmez. Çünkü zihninde “elimden gelenin en iyisini yapmalıyım.” bilinci vardır.
Bir çocuğun başarısını yalnızca aldığı notlarla ölçmek, koca bir ağacı birkaç yaprağına bakarak değerlendirmeye benzer.
Neyi iyi yaptığını, nerede zorlandığını fark eder. Eksiklerini bir utanç sebebi olarak değil, tamamlanmayı bekleyen tarafları olarak görür. “Ben yapamam.” demek yerine, “Henüz yapamıyorum, biraz daha çalışmalıyım.” diyebilir.
İşte eğitimde asıl kıymetli dönüşüm budur.
Çünkü sorumluluk duygusu gelişen çocuk, sürekli birilerinin peşinden koşmasını beklemez. Ödevini hatırlatmak için her akşam başında bekleyen bir anneye, ders çalışması için defalarca uyaran bir babaya, her adımında onu dürten bir öğretmene ihtiyaç duymaz. Yavaş yavaş kendi iç sesini oluşturur.
“Bunu öğrenmem gerekiyor.”
“Bunu daha iyi yapabilirim.”
“Arkadaşımın da yardıma ihtiyacı var.”
“Başladığım işi elimden geldiğince tamamlamalıyım.”
Bu cümleler çocuğun zihninde yer........
