Ramazan'ın son günleriydi. Resulullah (sav) itikâftaydı. Eşi Hz. Safiyye validemiz kendisini ziyaret etmiş, dönüşte Allah Resulü onu uğurluyordu. O sırada Ensar'dan iki sahabi onları uzaktan görünce yollarını hızlandırdılar.

Bunun üzerine Resûlullah (sav) onları çağırdı,

"Durun! Yanımdaki kişi Safiyye bint Huyey'dir."

"Sübhanallah! Ey Allah'ın Resulü! Sizin hakkında da mı böyle düşünebiliriz?"

Efendimiz ise şöyle buyurdu.

"Şeytan, insanın içinde kanın dolaştığı gibi dolaşır. Ben, onun kalplerinize bir şüphe atmasından korktum."

Bu hadise, İslam ahlakının en önemli ölçülerinden birini bize öğretmektedir.

Resûlullah (sav) "Bana hüsnüzan edin." demedi. "Ben peygamberim, benim hakkımda kötü düşünemezsiniz." de demedi. Aksine, insanların zihninde oluşabilecek en küçük bir şüpheyi bile ortadan kaldırmayı tercih etti.

Çünkü İslam, sadece hüsnüzanı emretmez, hüsnüzanı koruyacak tedbirleri almayı da emreder.

İnsanlar birbirine neden güvenmez?

Suçu hemen insanların niyetlerine yükleriz.

"Herkes kötü niyetli oldu."

"İnsanlar suizan ediyor."

"Kimse kimseye güvenmiyor."

İnsanlar gerçekten durup........

© Milat