Türkiye’de eğitim denince akla hâlâ okul geliyor. Oysa çocuk, hayatı sınıfta değil şehirde öğreniyor. Bir mahallenin dili, insanların birbirine bakışı, sokaktaki güven hissi, parkın hâli, akşam vakti oluşan atmosfer… Bunların tamamı eğitimdir. Ahlâk da burada oluşur. Maneviyat da burada kök salar.

Çünkü insan karakteri, yaşadığı mekânın ikliminden bağımsız değildir.

Bugün birçok şehirde park var ama hayat yok. Spor sahası var ama genç yok. Kütüphane var ama güven hissi yok. Yapılmış olmak için yapılan alanlar kısa sürede terk ediliyor. Bakımsızlaşıyor. Issızlaşıyor. Ardından tinerci mekânına, bağımlılık alanına, suç çevresine dönüşüyor. Fizikî yatırım var ama ruh yok. Plan var ama medeniyet fikri yok.

Gençlerin dijital dünyaya bu kadar yoğun yönelmesinin sebeplerinden........

© Milat