Guy Debord’un Gösteri Toplumu’nu ilk okuduğumda adamı biraz karamsar bulmuştum. Kitabı kapatınca, “Dünya bu kadar da kötü bir yer olmasa gerek,” diye düşünmüştüm. Aradan yıllar geçti. Cep telefonları akıllandı, kameralar çoğaldı, herkesin eline küçük bir yayın istasyonu geçti. Geçenlerde kitabı yeniden karıştırırken Debord’a haksızlık ettiğimi düşündüm. Adam karamsar değilmiş, biraz erken konuşmuş.

Biz eskiden bir şeyi yapardık. Şimdi yaptığımız şeyin nasıl göründüğünü de düşünüyoruz. Bir hayır işi yapıyoruz, fotoğrafını çekiyoruz. Bir okul çocukları geziye götürüyor, daha çocuklar eve varmadan görüntüleri sosyal medyaya düşüyor. Bir kurum fidan dikiyor, fidanın tutup tutmadığını ertesi yıl kimse hatırlamıyor ama dikildiği gün çekilen fotoğraf faaliyet raporunda yerini alıyor. Evde güzel bir sofra kuruluyor. Eskiden “Bismillah” deyip kaşığa uzanırdık, şimdi aramızdan biri “Durun, başlamayın” deyip telefona uzanıyor. Galiba biraz “-mış gibi” yaşıyoruz. Mutluymuş gibi, zenginmiş gibi, okumuş gibi, biliyormuş gibi... Sosyal medyada herkesin evi muntazam, çocuğu başarılı, evliliği huzurlu, tatili güzel. Memleket meselelerinde de benzer bir huy gelişti. Üç dakikalık video seyreden Ortadoğu’yu çözüyor, iki paylaşım okuyan eğitim sistemini düzeltiyor, birkaç iktisat terimi öğrenen Merkez Bankasına faiz politikası tarif ediyor.

Siyasetin de bu çağın dışında kalması beklenemezdi. Bugün yapılan iş kadar o işin nasıl anlatıldığı da önem taşıyor. Bir açılışın kendisinden çok görüntüsü, bir ziyaretin sonucundan çok fotoğrafı konuşulabiliyor. Siyasetçi esnafa gidiyor, gençlerle buluşuyor, tarlaya giriyor, çay içiyor. Bunların hepsi siyasetin tabii tarafı. Ben bazen kameralar gittikten sonrasını merak ediyorum. O esnaf ne söyledi, genç ne istedi, çiftçinin hangi derdi masaya geldi, verilen sözün arkası geldi mi? Siyasetin kıymeti biraz da kameranın kapandığı yerde belli oluyor.........

© Milat